กฎกระทรวงความปลอดภัยทางรังสี พ.ศ. ๒๕๖๑

สารบัญของฉบับนี้

1. หมวด ๑ บททั่วไปมาตรา ๒ · 1มาตรา ๒ · 1 มาตรา
2. หมวด ๒ การดำเนินการด้านความปลอดภัยทางรังสีมาตรา ๓–๔ · 2มาตรา ๓–๔ · 2 มาตรา
3. หมวด ๓ พื้นที่ควบคุมและพื้นที่ตรวจตรามาตรา ๕–๘ · 4มาตรา ๕–๘ · 4 มาตรา
4. หมวด ๔ สัญลักษณ์ทางรังสีมาตรา ๙–๑๐ · 2มาตรา ๙–๑๐ · 2 มาตรา
5. หมวด ๕ ผู้ปฏิบัติงานทางรังสีมาตรา ๑๑–๑๖ · 6มาตรา ๑๑–๑๖ · 6 มาตรา
6. หมวด ๖ ขีดจำกัดปริมาณรังสีมาตรา ๑๗–๒๔ · 8มาตรา ๑๗–๒๔ · 8 มาตรา
7. หมวด ๗ ขีดจำกัดการปนเปื้อนทางรังสีมาตรา ๒๕–๒๗ · 3มาตรา ๒๕–๒๗ · 3 มาตรา

ปรารภ

เลม่ ๑๓๕ ตอนที่ ๗๙ ก หนา้ ๙ กฎกระทรวง ความปลอดภัยทางรังสี พ.ศ. ๒๕๖๑ อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ วรรคหนึ่ง มาตรา ๘ (๑๘) และมาตรา ๙๑ แห่งพระราชบัญญัติ พลังงานนิวเคลียร์เพื่อสันติ พ.ศ. ๒๕๕๙ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีโดยคำแนะนำ ของคณะกรรมการพลังงานนิวเคลียร์เพื่อสันติออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

1. หมวด ๖ ขีดจำกัดปริมาณรังสี

   8 มาตรา
2. ๑๗คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ผู้รับใบอนุญาตหรือผู้แจ้งต้องควบคุมดูแลให้ผู้ปฏิบัติงานทางรังสีได้รับรังสีน้อยที่สุด เท่าที่จะสามารถดำเนินการได้อย่างสมเหตุสมผลตามมาตรฐานการปฏิบัติงานนั้น ๆ และต้องมิให้ได้รับ รังสีเกินปริมาณที่กำหนดไว้ ดังต่อไปนี้

   (๑) ปริมาณรังสียังผล ๒๐ มิลลิซีเวิร์ตต่อปี โดยเฉลี่ยในช่วงห้าปีติดต่อกัน ทั้งนี้ ในแต่ละปี จะรับรังสีได้ไม่เกิน ๕๐ มิลลิซีเวิร์ต และตลอดช่วงห้าปีติดต่อกัน จะต้องได้รับรังสีไม่เกิน ๑๐๐ มิลลิซีเวิร์ต

   (๒) ปริมาณรังสีสมมูล สำหรับเลนส์ของดวงตา ๒๐ มิลลิซีเวิร์ตต่อปี โดยเฉลี่ยในช่วงห้าปี ติดต่อกัน ทั้งนี้ ในแต่ละปีจะรับรังสีได้ไม่เกิน ๕๐ มิลลิซีเวิร์ต และตลอดช่วงห้าปีติดต่อกัน จะต้อง ได้รับรังสีไม่เกิน ๑๐๐ มิลลิซีเวิร์ต

   (๓) ปริมาณรังสีสมมูล สำหรับส่วนที่เป็นผิวหนัง มือ และเท้า ๕๐๐ มิลลิซีเวิร์ตต่อปี โดยปริมาณรังสีสมมูลสำหรับส่วนที่เป็นผิวหนังนั้นให้วัดจากค่าเฉลี่ยปริมาณรังสีต่อ ๑ ตารางเซนติเมตร ของบริเวณผิวหนังที่ได้รับรังสีมากที่สุด

3. ๑๘คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ผู้ปฏิบัติงานทางรังสีซึ่งเป็นหญิงมีครรภ์หรืออยู่ระหว่างการให้นมบุตร ให้ใช้ขีดจำกัด ปริมาณรังสีเช่นเดียวกันกับประชาชนทั่วไปตามข้อ ๒๐

4. ๑๙คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ผู้รับใบอนุญาตหรือผู้แจ้งต้องควบคุมดูแลมิให้บุคคลตามข้อ ๑๒ ได้รับรังสีเกิน ปริมาณที่กำหนดไว้ ดังต่อไปนี้

   (๑) ปริมาณรังสียังผล ๖ มิลลิซีเวิร์ตต่อปี

   (๒) ปริมาณรังสีสมมูล สำหรับเลนส์ของดวงตา ๒๐ มิลลิซีเวิร์ตต่อปี

   (๓) ปริมาณรังสีสมมูล สำหรับส่วนที่เป็นผิวหนัง มือ และเท้า ๑๕๐ มิลลิซีเวิร์ตต่อปี โดยปริมาณรังสีสมมูลสำหรับส่วนที่เป็นผิวหนังนั้นให้วัดจากค่าเฉลี่ยปริมาณรังสีต่อ ๑ ตารางเซนติเมตร ของบริเวณผิวหนังที่ได้รับรังสีมากที่สุด

5. ๒๐คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ผู้รับใบอนุญาตหรือผู้แจ้งต้องควบคุมดูแลมิให้ประชาชนทั่วไปซึ่งมิใช่ผู้ที่มารับบริการ ทางการแพทย์ได้รับรังสีเกินปริมาณที่กำหนดไว้ ดังต่อไปนี้

   (๑) ปริมาณรังสียังผล ๑ มิลลิซีเวิร์ตต่อปี ทั้งนี้ ในกรณีสถานการณ์พิเศษ ปริมาณรังสียังผลต่อปี อาจเกินกว่าที่กำหนดไว้ได้ แต่ปริมาณรังสียังผลโดยเฉลี่ยตลอดช่วงห้าปีติดต่อกันจะต้องไม่เกิน ๑ มิลลิซีเวิร์ตต่อปี เลม่ ๑๓๕ ตอนที่ ๗๙ ก หนา้ ๑๔

   (๒) ปริมาณรังสีสมมูล สำหรับเลนส์ของดวงตา ๑๕ มิลลิซีเวิร์ตต่อปี

   (๓) ปริมาณรังสีสมมูล สำหรับส่วนที่เป็นผิวหนัง มือ และเท้า ๕๐ มิลลิซีเวิร์ตต่อปี

6. ๒๑คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   บุคคลแต่ละประเภทตามข้อ ๑๗ ข้อ ๑๘ ข้อ ๑๙ หรือข้อ ๒๐ ที่มีความเป็นไปได้ ที่จะได้รับรังสีจากหลายแหล่ง ผลรวมของปริมาณรังสีจากทุกแหล่งต้องไม่เกินขีดจำกัดปริมาณรังสี ที่กำหนดไว้ในข้อ ๑๗ ข้อ ๑๘ ข้อ ๑๙ หรือข้อ ๒๐ แล้วแต่กรณี

7. ๒๒คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   พื้นที่ใดในสถานประกอบการที่ไม่มีการใช้ประโยชน์หรือจัดเก็บวัสดุกัมมันตรังสีหรือ วัสดุนิวเคลียร์อีกต่อไป ผู้รับใบอนุญาตหรือผู้แจ้งต้องดำเนินการไม่ให้พื้นที่นั้นก่อให้เกิดการได้รับรังสีต่อ ผู้ปฏิบัติงานทางรังสีหรือประชาชนเกิน ๓๐๐ ไมโครซีเวิร์ตต่อปี

8. ๒๓คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ในกรณีที่บุคคลแต่ละประเภทตามข้อ ๑๗ ข้อ ๑๘ ข้อ ๑๙ หรือข้อ ๒๐ มีความเป็นไปได้ที่จะได้รับรังสีเกินขีดจำกัดปริมาณรังสีที่กำหนดไว้ ให้ผู้รับใบอนุญาตหรือผู้แจ้งแจ้งให้ สำนักงานทราบโดยเร็ว

9. ๒๔คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   มิให้นำความในข้อ ๒๐ ข้อ ๒๑ และข้อ ๒๓ มาใช้บังคับแก่เจ้าหน้าที่ซึ่งมีหน้าที่ เข้าระงับเหตุฉุกเฉินทางนิวเคลียร์และรังสี