กฎกระทรวงกำหนดโรคเรื้อรัง พ.ศ. ๒๕๔๙

ปรารภ

กฎกระทรวง กำหนดโรคเรื้อรัง พ.ศ. ๒๕๔๙ อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗ และมาตรา ๖๔ วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติ ประกันสังคม พ.ศ. ๒๕๓๓ อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและ เสรีภาพของบุคคล ซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๕ และมาตรา ๔๘ ของรัฐธรรมนูญแห่ง ราชอาณาจักรไทย บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย รัฐมนตรีว่าการ กระทรวงแรงงานออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

1. ๑คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ให้ยกเลิกกฎกระทรวง ฉบับที่ ๕(พ.ศ. ๒๕๓๔) ออกตามความในพระราชบัญญัติ ประกันสังคม พ.ศ. ๒๕๓๓

2. ๒คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   โรคเรื้อรังตามมาตรา ๖๔ วรรคหนึ่ง คือ

   (๑) โรคมะเร็ง

   (๒) โรคไตวายเรื้อรัง

   (๓) โรคเอดส์

   (๔) โรคหรือการบาดเจ็บของสมอง เส้นเลือดสมอง หรือกระดูกสันหลังเป็นเหตุให้เป็นอัมพาต

   (๕) ความผิดปกติของกระดูกหักที่มีภาวะแทรกซ้อน อันได้แก่ กระดูกหักที่มีการติดเชื้อ (chronic osteomyelitis) กระดูกติดช้า (delayed-union) กระดูกไม่ติด (nonunion) กระดูกผิดปกติ (malunion) หรือเหล็กดามกระดูกหัก (broken plate) เล่ม ๑๒๓ ตอนที่ ๖๕ ก

   (๖) โรคหรือการเจ็บป่วยอื่น ๆ ที่ต้องรักษาตัวอย่างต่อเนื่องโดยไม่สามารถทำงานติดต่อกัน ได้เกินกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบวัน ทั้งนี้ โดยการวินิจฉัยของคณะกรรมการการแพทย์ ให้ไว้ ณวันที่ ๓๑ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๙ สมศักดิ์ เทพสุทิน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน เล่ม ๑๒๓ ตอนที่ ๖๕ ก หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่เป็นการสมควรกำหนดโรคเรื้อรัง ตามมาตรา ๖๔วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. ๒๕๓๓เพิ่มขึ้น เพื่อช่วยเหลือและบรรเทา ความเดือดร้อนให้แก่ผู้ประกันตนที่เจ็บป่วยด้วยโรคเรื้อรังให้ได้รับความคุ้มครองและสิทธิประโยชน์ตามกฎหมาย ว่าด้วยการประกันสังคม และเพื่อให้เหมาะสมกับสภาวะทางการแพทย์ในปัจจุบัน จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้