มาตรา ๗

การจัดการผลผลิตก๊าซธรรมชาติเมื่อมีการผลิตปิโตรเลียมเชิงพาณิชย์

(๑) ผู้รับสัญญาต้องดำเนินการผลิตก๊าซธรรมชาติให้ได้ตามประมาณการอัตราการผลิต รายเดือนสำหรับแหล่งปิโตรเลียมแต่ละแหล่งที่ได้รับความเห็นชอบตามข้อ ๓(๓)(จ) และให้มีการทบทวน ร่วมกับกรมตามข้อ ๔(๒)

(๒) ผู้รับสัญญาเป็นผู้รับผิดชอบการบริหารจัดการก๊าซธรรมชาติจากแหล่งปิโตรเลียม จนถึงสถานที่ขายหรือจำหน่ายให้เป็นไปตามสัญญาซื้อขายก๊าซธรรมชาติตาม

(๔) หากเกิดการสูญเสีย ก๊าซธรรมชาติหรือผู้รับสัญญาไม่สามารถส่งมอบก๊าซธรรมชาติได้ตามสัญญาซื้อขายก๊าซธรรมชาตินั้น ผู้รับสัญญาตกลงเป็นผู้รับผิดชอบค่าเสียหายหรือความสูญเสียที่เกิดขึ้นทั้งหมด เว้นแต่ผู้รับสัญญา พิสูจน์ได้ว่าการสูญเสียนั้นมิได้เกิดจากความประมาทเลินเล่อหรือการจงใจกระทำผิดของตน

(๓) การกำหนดสถานที่ขายหรือจำหน่ายก๊าซธรรมชาติ ให้เป็นไปตามที่กรมกำหนด ทั้งนี้ โดยให้คำนึงถึงข้อจำกัดทางเทคนิคและความปลอดภัยด้วย

(๔) ให้กรมเป็นผู้ขายก๊าซธรรมชาติที่ผลิตได้แต่เพียงผู้เดียว ทั้งนี้ ก่อนที่กรมจะเข้า ทำสัญญาซื้อขายก๊าซธรรมชาติกับผู้ซื้อ ผู้รับสัญญาจะต้องให้คำปรึกษาแนะนำแก่กรมในด้านเทคนิค เกี่ยวกับกำลังการผลิต ปริมาณและคุณภาพของก๊าซธรรมชาติที่ผลิตได้ และความเป็นไปได้ ในเชิงพาณิชย์ โดยกรมจะกำหนดข้อตกลงการซื้อขายและเงื่อนไขด้านเทคนิคในสัญญาซื้อขาย ก๊าซธรรมชาติให้สอดคล้องกับหลักเทคนิคและวิธีการปฏิบัติงานปิโตรเลียมที่ดี อนึ่ง ผู้รับสัญญา ยินยอมที่จะมีภาระผูกพันต่อกรมตาม

(๒) และข้อ ๒๐ (๕)เพื่อการวิเคราะห์ ทดลองหรือเพื่อประโยชน์ของรัฐกรมอาจจำหน่ายก๊าซธรรมชาติ โดยไม่มีค่าตอบแทนได้ แต่กรมยังคงต้องจ่ายค่าจ้างแก่ผู้รับสัญญาตามข้อ ๕

(๖) การจะเผาก๊าซธรรมชาติทิ้ง (flaring) ไม่ว่ากรณีใดๆให้ผู้รับสัญญาปฏิบัติตาม บทบัญญัติของกฎหมายกฎหรือระเบียบที่เกี่ยวข้อง

(๗) ห้ามมิให้ผู้รับสัญญาใช้ก๊าซธรรมชาติที่ผลิตได้เป็นเชื้อเพลิง หรือใช้ในกระบวนการ ผลิตปิโตรเลียมเว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากอธิบดี โดยอธิบดีจะกำหนดเงื่อนไขหรือค่าตอบแทน ที่ผู้รับสัญญาพึงชำระตามสมควรก็ได้ ๑๐