กฎกระทรวงการขออนุญาตและการออกใบอนุญาตประกอบกิจการยาง พ.ศ. ๒๕๖๔

สารบัญของฉบับนี้

1. หมวด ๑ การนำเข้ามาในหรือส่งออกไปนอกราชอาณาจักรซึ่งต้นยาง ดอก เมล็ด หรือตาของต้นยางมาตรา ๒–๕ · 4มาตรา ๒–๕ · 4 มาตรา
2. หมวด ๒ การนำยางเข้ามาในหรือส่งยางออกไปนอกราชอาณาจักรมาตรา ๖–๑๐ · 5มาตรา ๖–๑๐ · 5 มาตรา
3. หมวด ๓ การขนย้ายยางเข้าใน ผ่าน หรือออกจากเขตควบคุมการขนย้ายยางมาตรา ๑๑–๑๒ · 2มาตรา ๑๑–๑๒ · 2 มาตรา
4. หมวด ๔ การขยายพันธุ์ต้นยางเพื่อการค้ามาตรา ๑๓–๑๗ · 5มาตรา ๑๓–๑๗ · 5 มาตรา
5. หมวด ๕ การค้ายางและตั้งโรงทำยางมาตรา ๑๘–๒๑ · 4มาตรา ๑๘–๒๑ · 4 มาตรา
6. หมวด ๖ การเป็นผู้จัดให้มีการวิเคราะห์หรือการทดสอบคุณภาพยางมาตรา ๒๒–๒๗ · 6มาตรา ๒๒–๒๗ · 6 มาตรา
7. หมวด ๗ การขอต่ออายุใบอนุญาตและการอนุญาตให้ต่ออายุใบอนุญาตมาตรา ๒๘–๒๙ · 2มาตรา ๒๘–๒๙ · 2 มาตรา
8. หมวด ๘ การขอรับใบแทนใบอนุญาตและการออกใบแทนใบอนุญาตมาตรา ๓๐ · 1มาตรา ๓๐ · 1 มาตรา
9. หมวด ๙ แบบและสถานที่ยื่นคำขอมาตรา ๓๑–๓๒ · 2มาตรา ๓๑–๓๒ · 2 มาตรา
10. บทเฉพาะกาลมาตรา ๓๓–๓๔ · 2มาตรา ๓๓–๓๔ · 2 มาตรา

ปรารภ

เลม่ ๑๓๘ ตอนที่ ๖๕ ก หนา้ ๔ กฎกระทรวง การขออนุญาตและการออกใบอนุญาตประกอบกิจการยาง พ.ศ. 2564 อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ วรรคหนึ่ง (๑) มาตรา ๒๙ วรรคหนึ่ง มาตรา ๓๐ วรรคหนึ่ง มาตรา ๓๑ วรรคสอง และมาตรา ๓๕ วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติควบคุมยาง พ.ศ. ๒๕๔๒ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

1. หมวด ๔ การขยายพันธุ์ต้นยางเพื่อการค้า

   5 มาตรา
2. ๑๓คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ผู้ใดประสงค์จะขยายพันธุ์ต้นยางเพื่อการค้า ให้ยื่นคำขอรับใบอนุญาตต่อผู้อนุญาต การขยายพันธุ์ต้นยางเพื่อการค้าตามวรรคหนึ่ง จะต้องเป็นการขยายพันธุ์ต้นยางโดยวิธีการ อย่างหนึ่งอย่างใด ดังต่อไปนี้

   (๑) การผลิตกิ่งตายาง

   (๒) การผลิตต้นตอตายาง

   (๓) การผลิตต้นยางชำถุง การยื่นคำขอรับใบอนุญาตตามวรรคหนึ่ง ในกรณีที่เป็นการผลิตกิ่งตายาง ให้ยื่นคำขอรับ ใบอนุญาตเมื่อได้สร้างแปลงกิ่งตายางเสร็จแล้ว และต้นกิ่งตายางเจริญเติบโตไม่น้อยกว่าสองฉัตรใบ

3. ๑๔คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ให้นำความในข้อ ๓ มาใช้บังคับแก่การขอรับใบอนุญาตตามหมวดนี้ด้วยโดยอนุโลม

4. ๑๕คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ในกรณีที่ผู้อนุญาตตรวจสอบคำขอรับใบอนุญาต เอกสารและหลักฐานแล้ว เห็นว่า มีความถูกต้องและครบถ้วน ให้ดำเนินการตรวจสอบสถานที่ และจัดทำรายงานการตรวจสอบดังกล่าว ภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับคำขอรับใบอนุญาต ให้ผู้อนุญาตพิจารณาอนุญาตหรือไม่อนุญาต ให้แล้วเสร็จภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับรายงานการตรวจสอบ และแจ้งผลการพิจารณาให้ผู้ขอรับ ใบอนุญาตทราบภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่มีคำสั่งอนุญาตหรือไม่อนุญาตในกรณีที่ผู้อนุญาตมีคำสั่งอนุญาต ให้แจ้งผู้ขอรับใบอนุญาตมาชำระค่าธรรมเนียมภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่งอนุญาต เมื่อผู้ขอรับใบอนุญาตชำระค่าธรรมเนียมแล้ว ให้ผู้อนุญาตออกใบอนุญาตแก่ผู้ขอรับใบอนุญาตภายใน เจ็ดวัน นับแต่วันที่ได้รับชำระเงินค่าธรรมเนียม ในกรณีที่ผู้ขอรับใบอนุญาตไม่มาชำระเงินค่าธรรมเนียมภายในระยะเวลาที่กำหนด ให้ถือว่า ผู้ขอรับใบอนุญาตไม่ประสงค์จะรับใบอนุญาต และให้ผู้อนุญาตจำหน่ายเรื่องออกจากสารบบ ในกรณีที่ผู้อนุญาตมีคำสั่งไม่อนุญาต ให้แจ้งเหตุผลและสิทธิในการอุทธรณ์ให้ผู้ขอรับใบอนุญาต ทราบด้วย

5. ๑๖คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ผู้อนุญาตจะออกใบอนุญาตขยายพันธุ์ต้นยางเพื่อการค้าได้ เมื่อปรากฏว่า

   (๑) พันธุ์ต้นยางที่จะขออนุญาตต้องเป็นต้นยางพันธุ์ดีตามที่รัฐมนตรีโดยคำแนะนำ ของคณะกรรมการประกาศกำหนดมาตรา 6 วรรคหนึ่ง (2) โดยต้นแม่พันธุ์ต้องผ่านการตรวจจำแนก จากพนักงานเจ้าหน้าที่

   (๒) ในกรณีการผลิตกิ่งตายาง มีการขยายพันธุ์ต้นยางโดยวิธีการ ดังต่อไปนี้

   (ก) พันธุ์ต้นยางที่ใช้ในการขยายพันธุ์ต้องได้มาจากแปลงกิ่งตายางของกรมวิชาการเกษตร หรือที่ได้รับอนุญาตจากกรมวิชาการเกษตร โดยต้องมีหลักฐานที่สามารถพิสูจน์แหล่งที่มา ของพันธุ์ต้นยางได้ เลม่ ๑๓๘ ตอนที่ ๖๕ ก หนา้ ๘

   (ข) ต้องมีแปลงกิ่งตายางที่มีเนื้อที่ไม่น้อยกว่าศูนย์จุดห้าไร่ และมีจำนวนต้นพันธุ์ ไม่น้อยกว่าห้าร้อยต้นต่อหนึ่งไร่ แต่ไม่เกินหนึ่งพันหกร้อยต้นต่อหนึ่งไร่

   (ค) แปลงกิ่งตายางต้องตั้งอยู่เป็นเอกเทศ และไม่มีการปลูกพืชชนิดอื่นในแปลงนั้น

   (ง) ต้องได้รับการบำรุงรักษาตามหลักวิชาการที่ยอมรับโดยทั่วไป

   (จ) พันธุ์ต้นยางแต่ละพันธุ์ต้องมีการจัดแบ่งเป็นแปลงย่อยอย่างเด่นชัด ไม่ปะปนกัน และมีป้ายแสดงชื่อพันธุ์ไว้หน้าแปลงทุกแปลงอย่างชัดเจน

   (๓) ในกรณีการผลิตต้นตอตายาง มีการขยายพันธุ์ต้นยางโดยวิธีการ ดังต่อไปนี้

   (ก) พันธุ์ต้นยางที่ใช้ในการติดตาเปลี่ยนพันธุ์ต้องได้มาจากแปลงกิ่งตายางของกรมวิชาการเกษตร หรือที่ได้รับอนุญาตจากกรมวิชาการเกษตร โดยต้องมีหลักฐานที่สามารถพิสูจน์แหล่งที่มา ของพันธุ์ต้นยางได้

   (ข) ต้องมีแปลงกล้ายางที่มีขนาดไม่น้อยกว่าสี่ร้อยตารางเมตร

   (ค) ต้องมีกำลังการผลิตต้นตอตายางไม่น้อยกว่าหนึ่งหมื่นต้นต่อปี

   (ง) ต้องได้รับการบำรุงรักษาตามหลักวิชาการที่ยอมรับโดยทั่วไป

   (จ) ต้องแบ่งแยกพันธุ์แต่ละพันธุ์อย่างเด่นชัด ไม่ปะปนกัน และมีป้ายแสดงชื่อพันธุ์ ไว้ในแต่ละแถวอย่างชัดเจน พร้อมทั้งแสดงวันที่ที่มีการติดตายาง

   (๔) ในกรณีการผลิตต้นยางชำถุง มีการขยายพันธุ์ต้นยางโดยวิธีการ ดังต่อไปนี้

   (ก) พันธุ์ต้นยางที่ใช้ในการชำถุงต้องผลิตจากแปลงกิ่งตายางของกรมวิชาการเกษตร หรือ ที่ได้รับอนุญาตจากกรมวิชาการเกษตร โดยต้องมีหลักฐานที่สามารถพิสูจน์แหล่งที่มาของพันธุ์ต้นยางได้

   (ข) ต้องมีแปลงเพาะชำที่มีขนาดไม่น้อยกว่าสี่ร้อยตารางเมตร

   (ค) ต้องมีกำลังการผลิตต้นยางชำถุงไม่น้อยกว่าหนึ่งหมื่นต้นต่อปี

   (ง) ต้องใช้วัสดุในการผลิตและได้รับการบำรุงรักษาตามหลักวิชาการที่ยอมรับโดยทั่วไป

   (จ) ต้องจัดวางแถวต้นยางชำถุงให้เป็นระเบียบและเป็นแถว โดยจัดแบ่งแยกพันธุ์ แต่ละพันธุ์อย่างเด่นชัด ไม่ปะปนกัน และมีป้ายแสดงชื่อพันธุ์ไว้ในแต่ละแถวอย่างชัดเจน พร้อมทั้ง แสดงวันที่ที่มีการปักชำหรือตัดต้นให้ตายางงอก

6. ๑๗คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ผู้รับใบอนุญาตขยายพันธุ์ต้นยางเพื่อการค้าต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ ดังต่อไปนี้

   (๑) จัดให้มีป้ายแสดงข้อความว่า “แปลงขยายพันธุ์ต้นยางเพื่อการค้าอนุญาต โดยกรมวิชาการเกษตร” ณ สถานที่ปลูกสร้างแปลงขยายพันธุ์

   (๒) จัดทำบัญชีการซื้อพันธุ์ต้นยาง บัญชีการจำหน่ายพันธุ์ต้นยาง และบัญชีปริมาณ พันธุ์ต้นยางคงเหลือทุกครั้งที่มีการซื้อขาย เพื่อแสดงบัญชีต่อพนักงานเจ้าหน้าที่เมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่ เข้าตรวจแปลง

   (๓) ในกรณีการผลิตกิ่งตายาง ต้องปฏิบัติตามข้อ 16 (2) (ง) และ

   (จ) ตลอดระยะเวลา ที่ได้รับอนุญาต เลม่ ๑๓๘ ตอนที่ ๖๕ ก หนา้ ๙

   (๔) ในกรณีการผลิตต้นตอตายาง ต้องปฏิบัติตามข้อ 16 (3) (ง) และ

   (จ) ตลอดระยะเวลาที่ได้รับอนุญาต

   (๕) ในกรณีการผลิตต้นยางชำถุง ต้องปฏิบัติตามข้อ 16 (4) (ง) และ

   (จ) ตลอดระยะเวลา ที่ได้รับอนุญาต (6) ออกใบเสร็จรับเงินพร้อมระบุเลขที่ใบอนุญาต พันธุ์ต้นยาง และจำนวนพันธุ์ต้นยางให้กับ ผู้ซื้อทุกครั้ง