๗. ปลาสชาดก

พราหมณ์ ท่านก็รู้อยู่ว่า ไม้ใบต้นนี้ไม่มีจิตใจ ไม่ได้ยินเสียง และไม่มีความรู้สึก เพราะเหตุไร ท่านจึงไม่ลืม เพียรพยายามถามอยู่เป็นนิตย์ถึงการนอนเป็นสุข (พราหมณ์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวตอบว่า)

ต้นไม้ใหญ่ปรากฏได้ในที่ไกล ตั้งอยู่ในภูมิประเทศที่ราบเรียบ เป็นที่สถิตของเทพยดา เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงนอบน้อมไม้ใบต้นนี้ และเทพยดาผู้สถิตอยู่ในไม้ใบต้นนี้ เพราะเหตุแห่งทรัพย์ (รุกขเทวดาโพธิสัตว์เลื่อมใสต่อพราหมณ์ จึงกล่าวว่า)

ไม้เลียบต้นใดขึ้นอยู่เบื้องหน้าต้นมะพลับ เขาล้อมรั้วไว้แล้ว เป็นที่บูชากันมาก่อน เป็นต้นไม้ใหญ่ ขุมทรัพย์ฝังไว้ที่โคนต้นไม้เลียบนั้นไม่มีเจ้าของมีอยู่ ท่านจงไปขุดเอาขุมทรัพย์นั้นเถิด ปลาสชาดกที่ ๗ จบ

อเจตนํ พฺราหฺมณ อสฺสุณนฺตํ ชาโน อชานนฺตมิมํ ปลาสํ อารทฺธวีริโย ธุวมปฺปมตฺโต สุขเสยฺยํ ปุจฺฉสิ กิสฺส เหตุ ฯ

ดูกรพราหมณ์ ท่านก็รู้ว่า ต้นทองกวาวนี้ ไม่มีจิต ไม่ได้ยินเสียงอะไร และไม่รู้สึกอะไรเลย เพราะเหตุไร ท่านจึงเพียรพยายาม มิได้มีความ ประมาท ถามถึงสุขไสยาอยู่เสมอมา.

ทูเร สุโต เจว พฺรหา จ รุกฺโข เทเส ฐิโต ภูตนิวาสรูโป ตสฺมา นมสฺสามิ อิมํ ปลาสํ เย เจตฺถ ภูตา เต ธนสฺส เหตุ ฯ

ต้นทองกวาวต้นใหญ่ ปรากฏไปในที่ไกล ตั้งอยู่ในภูมิประเทศราบเรียบ เป็นที่อยู่อาศัยของทวยเทพ เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงนอบน้อมต้นทอง กวาวนี้ และเทพเจ้าผู้สิงอยู่ที่ต้นไม้นี้ด้วย เพราะเหตุแห่งทรัพย์.

โส เต กริสฺสามิ ยถานุภาวํ กตญฺญุตํ พฺราหฺมณ เปกฺขมาโน กถํ หิ อาคมฺม สตํ สกาเส โมฆา เต อสฺสุ ปริผนฺทิตานิ ฯ

ดูกรพราหมณ์ ข้าพเจ้ามาเพ่งถึงความกตัญญูที่มีอยู่ในตน จักทำทดแทน คุณท่านตามสติกำลัง ความดิ้นรนของท่านผู้มาถึงสำนักของสัตบุรุษ ทั้งหลาย ไฉนจักเปล่าจากประโยชน์เล่า.

โย ตินฺทุรุกฺขสฺส ปโร ปิลกฺโข ปริวาริโต ปุพฺพยญฺโญ อุฬาโร ตสฺเสว มูลสฺมิ นิธิ นิขาโต อทายาโท คจฺฉ นํ อุทฺธราหีติ ฯ ปลาสชาตกํ สตฺตมํ ฯ ---------

ไม้เลียบต้นใด ตั้งล้อมรอบอยู่เบื้องหน้าต้นมะพลับ มหาชนเคยบูชายัญ กันมาแต่ก่อน เป็นต้นไม้ใหญ่ ขุมทรัพย์เขาฝังไว้ที่โคนต้นไม้เลียบนั้นแล ไม่มีเจ้าของ ท่านจงไปขุดเอาทรัพย์นั้นเถิด. จบ ปลาสชาดกที่ ๗.