๗. อยกูฏชาดก

ข้าแต่มหาราช ข้าพระองค์เป็นทูตถูกพวกรากษสส่งมาที่นี้ เพื่อปลงพระชนม์พระองค์ แต่ว่าพระอินทเทวราชคุ้มครองพระองค์อยู่ เพราะเหตุนั้น ข้าพระองค์จึงผ่าพระเศียรของพระองค์ไม่ได้ (พระราชาโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงตรัส ๒ คาถาว่า)

ก็ถ้าท้าวมัฆวานเทวราชผู้เป็นจอมแห่งเทพ พระสวามีของพระนางสุชาดาคุ้มครองรักษาข้าพเจ้าอยู่ พวกปีศาจทั้งปวงจงแผดเสียงคำรามไปเถิด ข้าพเจ้าไม่สะดุ้งกลัวพวกรากษส เลย

พวกกุมภัณฑ์และพวกปีศาจในกองหยากเยื่อทั้งปวง จงคร่ำครวญไปเถิด ปีศาจทั้งหลายไม่สามารถจะรบกับข้าพเจ้าได้ ท่าทางที่ทำให้น่ากลัวนั้นมีอยู่เป็นอันมากอยกูฏชาดกที่ ๗ จบ ๘. อรัญญชาดก (๓๔๘) ว่าด้วยวัตรของผู้ออกจากป่า (ดาบสหนุ่มกล่าวกับดาบสผู้เป็นบิดาว่า)

สพฺพายสํ กูฏมติปฺปมาณํ ปคฺคยฺห โย ติฏฺฐสิ อนฺตลิกฺเข รกฺขาย มํ ตฺวํ วิหิโตนุสชฺช อุทาหุ เม วายมเส วธาย ฯ

ท่านผู้ใด ยืนถือกระบองเหล็กอันใหญ่โตเหลือขนาดอยู่บนอากาศ ท่าน ผู้นั้น มาสถิตอยู่เพื่อจะคุ้มครองข้าพเจ้าในวันนี้หรือ หรือจะพยายามมา ฆ่า ข้าพเจ้า?

ทูโต อหํ ราชิธ รกฺขสานํ วธาย ตุยฺหํ ปหิโตหมสฺมิ อินฺโท จ ตํ รกฺขติ เทวราชา เตนุตฺตมงฺคํ น เต ผาลยามิ ฯ

ดูกรพระราชา เราเป็นทูตของพวกยักษ์ ถูกพวกยักษ์เหล่านั้นส่งมา ณ ที่นี้ เพื่อจะปลงพระชนม์พระองค์ แต่ท้าวสักรินทร์เทวราชคุ้มครอง พระองค์อยู่ เพราะเหตุนั้น เราจึงผ่าพระเศียรของพระองค์ไม่ได้.

สเจ จ มํ รกฺขติ เทวราชา เทวานมินฺโท มฆวา สุชมฺปติ กามํ ปิสาจา วินทนฺตุ สพฺเพ น สนฺตเส รกฺขสิยา ปชาย ฯ

ก็ถ้าท้าวมัฆวานเทวราชผู้เป็นจอมทวยเทพ พระสวามีของนางสุชาดา คุ้มครองข้าพเจ้าอยู่ มิฉะนั้น พวกปีศาจก็คงคุกคามเหล่าสัตว์ทั้งหลาย เป็นแน่ ข้าพเจ้าไม่ได้สะดุ้งกลัวต่อพวกยักษ์เลย.

กามํ กณฺฑนฺตุ กุมฺภณฺฑา สพฺเพ ปํสุปิสาจกา นาลํ ปิสาจา ยุทฺธาย มหตี สา วิเภสิกาติ ฯ อยกูฏชาตกํ สตฺตมํ ฯ ---------

พวกกุมภัณฑ์ และพวกปีศาจทั้งมวลจะคร่ำครวญกันไปก็ตามเถิด พวกมันคงไม่อาจจะต่อยุทธกับข้าพเจ้า กิริยาที่หลอกหลอนของพวกยักษ์ ซึ่งทำให้น่ากลัวต่างๆ นั้น มีอยู่เป็นอันมาก แต่ข้าพเจ้าก็ไม่กลัว. จบ อยกูฏชาดกที่ ๗.