๒. ตีณุปปลมาลิยเถราปทาน

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นวานรอาศัยอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากธุลีคือกิเลส ประทับนั่งอยู่ระหว่างภูเขา

ข้าพเจ้ามีจิตเบิกบาน มีใจยินดีร่าเริงด้วยปีติ ได้ใช้ดอกอุบล ๓ ดอกขึ้นบูชาเหนือเศียรเกล้า

ครั้นใช้ดอกไม้บูชาพระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่แล้ว เคารพนบนอบแล้วบ่ายหน้าหลีกไปทางทิศเหนือ

เมื่อข้าพเจ้ากำลังเดินกระโหย่งกลับด้วยใจที่ผ่องใส จึงพลัดตกไปในระหว่างภูเขาหิน ถึงความสิ้นชีวิตแล้ว

ด้วยกรรมที่ข้าพเจ้าได้ทำไว้ดีแล้วนั้น และด้วยการตั้งเจตนาไว้มั่น ข้าพเจ้าละกายมนุษย์แล้ว ได้ไปเกิดยังสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

ข้าพเจ้าได้ครองเทวสมบัติตลอด ๓๐๐ ชาติ และได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕๐๐ ชาติ

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

|๓๔๔.๑๑| จนฺทภาคานทีตีเร อโหสึ วานโร ตทา อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ นิสินฺนํ ปพฺพตนฺตเร ฯ |๓๔๔.๑๒| โอภาเสนฺตํ ทิสา สพฺพา สาลราชํว ผุลฺลิตํ ลกฺขณพฺยญฺชนูเปตํ ทิสฺวา อตฺตมโน อหุ ฯ |๓๔๔.๑๓| อุทคฺคจิตฺโต สุมโน ปีติยา หฏฺฐมานโส ตีณิ อุปฺปลปุปฺผานิ มตฺถเก อภิโรปยึ ฯ |๓๔๔.๑๔| ปุปฺผานิ อภิโรเปตฺวา วิปสฺสิสฺส มเหสิโน สคารโว ภวิตฺวาน ปกฺกามึ อุตฺตรามุโข ฯ |๓๔๔.๑๕| คจฺฉนฺโต ปฏิกุฏิโก วิปฺปสนฺเนน เจตสา เสลนฺตเร ปปติตฺวา ปาปุณึ ชีวิตกฺขยํ ฯ |๓๔๔.๑๖| เตน กมฺเมน สุกเตน เจตนาปณิธีหิ จ ชหิตฺวา มานุสํ เทหํ ตาวตึสํ อคจฺฉหํ ฯ |๓๔๔.๑๗| สตานํ ตีณิกฺขตฺตุญฺจ เทวรชฺชมการยึ สตานํ ปญฺจกฺขตฺตุญฺจ จกฺกวตฺติ อโหสหํ ฯ |๓๔๔.๑๘| เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ |๓๔๔.๑๙| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ตีณุปฺปลมาลิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ตีณุปฺปลมาลิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ในกาลนั้น เราเป็นวานรอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา เราได้เห็นพระพุทธเจ้า ผู้ปราศจากกิเลสธุลี ประทับนั่งอยู่ ณ ระหว่างภูเขา ทรงยังทิศทั้งปวงให้ สว่างไสว ดังพระยารังมีดอกบาน ประกอบด้วยพระลักษณะและพยัญชนะ ครั้นได้เห็นแล้วมีความปลื้มใจ มีจิตเบิกบานโสมนัส มีใจร่าเริงด้วยปีติ ได้ โปรยดอกอุบล ๓ ดอกเหนือพระเศียร ครั้นบูชาดอกไม้แก่พระพุทธเจ้า พระนามว่าวิปัสสี ผู้แสวงหาคุณใหญ่ เคารพนบนอบแล้ว บ่ายหน้ากลับ ไปทางทิศอุดร เมื่อเรากำลังเดินกลับด้วยใจอันผ่องใส ตกลงในระหว่าง ภูเขาหิน ถึงความสิ้นชีวิต ด้วยกุศลกรรมที่เราทำแล้วนั้น และด้วยการ ตั้งจิตมั่น เราละกายมนุษย์แล้ว ได้ไปสู่ชั้นดาวดึงส์ เราได้เสวยรัชสมบัติ ในเทวโลก ๓๐๐ ครั้ง และได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕๐๐ ครั้ง ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระ พุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้ ทราบว่า ท่านพระตีณุปลมาลิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ ตีณุปลมาลิยเถราปทาน.