๕. อุปัสสยทายกวิมาน ที่ ๒

|๖๙.๘๑๓| ๕ สุริโย ยถา วิคฺคตวลาหเก นเภ ... เป ... (ยถา เหฏฺฐาวิมานํ ตถา วิตฺถาเรตพฺพํ) วณฺโณ จ เม สพฺพทิสา ปภาสตีติ ฯ ทุติยอุปสฺสยทายกวิมานํ ปญฺจมํ ฯ

พระอาทิตย์ส่องแสงรุ่งเรืองลอยอยู่ในนภากาศ ปราศจากเมฆหมอก ฉันใด เราทั้งสอง คือ ข้าพเจ้าและภรรยา เมื่อยังอยู่ในมนุษยโลก ได้ ถวายที่อยู่แก่พระอรหันต์ และมีจิตเลื่อมใส ได้ถวายข้าวและน้ำเป็นทาน อันไพบูลย์โดยเคารพ ข้าพเจ้ามีวรรณะงามเช่นนี้ เพราะบุญนั้น ฯลฯ และมีรัศมีสว่างไสวไปทั่วทุกทิศ เพราะบุญนั้น. จบ อุปัสสยทายกวิมานที่ ๕ (ข้อความพิสดารเหมือนกับวิมานก่อน)

ทุติยอุปัสสยทายกวิมาน มีคาถาว่า สุริโย ยถา วิคตพลาหเก นเภ เป็นต้น.

ทุติยอุปัสสยทายกวิมานนั้นเกิดขึ้นอย่างไร?

พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระเวฬุวันวิหาร กรุงราชคฤห์.

สมัยนั้น ภิกษุเป็นอันมากจำพรรษาวัดใกล้หมู่บ้าน พากันเดินทางหมายกรุงราชคฤห์ เพื่อเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้า เวลาเย็นก็มาถึงหมู่บ้านตำบลหนึ่ง.

คำที่เหลือก็เช่นเดียวกับวิมานก่อน.

ท่านพระมหาโมคคัลลานะสอบถามว่า

ดวงอาทิตย์โคจรไปในอากาศ ส่องแสงสว่างในท้องฟ้าที่ปราศจากพลาหก [เมฆฝน] ฉันใด วิมานนี้ของท่านก็เปรียบฉันนั้น ฯลฯ และวรรณะของข้าพเจ้าจึงสว่างไสวไปทุกทิศ.

วิมานนี้พึงทำให้พิสดารเหมือนวิมานก่อนในหนหลัง.

แม้ในคาถานั้นก็กล่าวไว้แล้วทั้งนั้น.

จบอรรถกถาทุติยอุปัสสยทายกวิมาน -----------------------------------------------------