๔. นันทกเถรคาถา
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ · อ้างว่าได้รับอนุญาต แต่ยังไม่มีเอกสาร
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา [๔. จตุตกกนิบาต] ๕. ชัมพุกเถรคาถา ๔. นันทกเถรคาถา ภาษิตของพระนันทกเถระ (พระนันทกเถระได้กล่าว ๔ คาถาไว้ดังนี้ว่า)
น่าติเตียนร่างกายของเธอ ที่เต็มไปด้วยของน่ารังเกียจ มีกลิ่นเหม็น เป็นฝักฝ่ายของมาร ชุ่มไปด้วยกิเลส มีช่อง ๙ ช่อง เป็นที่ไหลออกแห่งของไม่สะอาดเป็นประจำ
เธออย่าได้คิดถึงเรื่องเก่า อย่ามาเย้ายวนพระอริยสาวกเลย แม้ในสวรรค์ ท่านเหล่านั้นก็ยังไม่ยินดี จะกล่าวไปใยถึงกามคุณของมนุษย์เล่า
ชนเหล่าใดโง่เขลา เบาปัญญา ไม่มีความคิด ถูกโมหะครอบงำ ชนเช่นนั้นย่อมยินดีในบ่วงที่มารวางดักไว้นั้น
ชนเหล่าใดคลายราคะ โทสะ และอวิชชาได้แล้ว ชนเช่นนั้นเป็นผู้มั่นคง ตัดด้ายคือตัณหาที่นำไปสู่ภพได้ขาด ไม่มีเครื่องผูก จึงไม่ยินดีในบ่วงแห่งมารนั้น๕. ชัมพุกเถรคาถา ภาษิตของพระชัมพุกเถระ (พระชัมพุกเถระได้กล่าว ๔ คาถาไว้ดังนี้ว่า)
ตลอดเวลา ๕๕ ปี เรามีกายหมักหมมด้วยฝุ่น บริโภคอาหารเดือนละครั้ง ถอนผมและหนวดออกแล้ว @เชิงอรรถ : @ ทวาร ๙ คือ ตา (๒) หู (๒) จมูก (๒) ปาก (๑) ทวารหนัก (๑) ทวารเบา (๑) รวมเป็น ๙
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๓๘๕}
ฉบับหลวง
ชั้นตัวบทพุทธพจน์หน่วยที่ตำแหน่งเดียวกันของเล่มนี้ · เลขข้อเป็นของฉบับนี้เอง · ชื่อเรื่องตรงกันทั้งสองฉบับ
เปิดหน้าของฉบับนี้ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๖ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑๘ ขุททกนิกาย วิมาน-เปตวัตถุ เถร-เถรีคาถา ๔. นันทกเถรคาถา สุภาษิตชี้โทษแห่งบ่วงมาร
|๓๒๖.๒๗๙| ๔ ธิรตฺถุ ปูเร ทุคฺคนฺเธ มารปกฺเข อวสฺสุเต นว โสตานิ เต กาเย ยานิ สนฺทนฺติ สพฺพทา ฯ |๓๒๖.๒๘๐| มา ปุราณํ อมญฺญิตฺโถ มาสาเทสิ ตถาคเต สคฺเคปิ เต น รชฺชนฺติ กิมงฺคํ ปน มานุเส ฯ |๓๒๖.๒๘๑| เย จ โข พาลา ทุมฺเมธา ทุมฺมนฺตี โมหปารุตา ตาทิสา ตตฺถ รชฺชนฺติ มารขิตฺตสฺมิ พนฺธเน ฯ |๓๒๖.๒๘๒| เยสํ ราโค จ โทโส จ อวิชฺชา จ วิราชิตา ตาที ตตฺถ น รชฺชนฺติ ฉินฺนสุตฺตา อพนฺธนาติ ฯ นนฺทโก เถโร ฯ
เราติเตียนร่างกายอันเต็มไปด้วยของน่าเกลียด มีกลิ่นเหม็น เป็นฝัก ฝ่ายแห่งมาร ชุ่มไปด้วยกิเลส มีช่อง ๙ ช่อง เป็นที่ไหลออกแห่งของ ไม่สะอาดเป็นนิตย์ ท่านอย่าคิดถึงเรื่องเก่า อย่ามาเล้าโลมอริยสาวก ผู้บรรลุอริยสัจธรรมให้ยินดีด้วยอำนาจกิเลส เพราะอริยสาวกของ พระตถาคตเหล่านั้น ย่อมไม่ยินดีในกามคุณแม้ในสวรรค์ จะป่วย กล่าวไปไยถึงกามคุณอันเป็นของมนุษย์เล่า ก็ชนเหล่าใดแลเป็นคนพาล มีปัญญาทราม มีความคิดชั่ว ถูกโมหะหุ้มห่อไว้แล้ว ชนเหล่านั้น จึงจะกำหนัดยินดีในเครื่องผูกที่มารดักไว้ ชนเหล่าใดคลายราคะ โทสะ และอวิชชาได้แล้ว ชนเหล่านั้นผู้คงที่ เป็นผู้ตัดเส้นด้ายคือตัณหา เครื่องนำไปสู่ภพขาดแล้ว ไม่มีเครื่องผูกพัน ย่อมไม่กำหนัดยินดีใน บ่วงมารนั้น.