๗. วารณเถรคาถา

ในหมู่มนุษย์นี้ นรชนผู้ใดผู้หนึ่งเบียดเบียนสัตว์อื่น นรชนนั้นย่อมเสื่อมจากความสุข ในโลกทั้งสอง คือ โลกนี้และโลกหน้า

ส่วนนรชนใดมีจิตเมตตา ช่วยเหลือสัตว์ทุกหมู่เหล่า นรชนเช่นนี้นั้นย่อมประสบบุญมาก

บุคคลควรศึกษาคำสุภาษิต การเข้าไปนั่งใกล้สมณะ การอยู่ผู้เดียวในที่ลับ และธรรมเป็นเครื่องสงบระงับจิต

|๓๑๓.๒๓๗| ๗ โยธ โกจิ มนุสฺเสสุ ปรปาณานิ หึสติ อสฺมา โลกา ปรมฺหา จ อุภยา ธํสเต นโร ฯ |๓๑๓.๒๓๘| โย จ เมตฺเตน จิตฺเตน สพฺพปาณานุกมฺปติ พหุํ หิ โส ปสวติ ปุญฺญํ ตาทิสโก นโร ฯ |๓๑๓.๒๓๙| สุภาสิตสฺส สิกฺเขถ สมณุปาสนสฺส จ เอกาสนสฺส จ รโห จิตฺตวูปสมสฺส จาติ ฯ วารโณ เถโร ฯ

ในหมู่มนุษย์ นรชนใดเบียดเบียนสัตว์อื่น นรชนนั้นย่อมเสื่อมจาก ความสุขในโลกทั้งสอง คือ โลกนี้และโลกหน้า นรชนใดมีจิตประกอบ ด้วยเมตตา อนุเคราะห์แก่สัตว์ทั้งปวง นรชนผู้เช่นนั้น ย่อมได้ประสบ บุญเป็นอันมาก ควรศึกษาถ้อยคำสุภาษิต การเข้าไปนั่งใกล้สมณะ การอยู่แต่ผู้เดียวในที่อันสงัด และธรรมเครื่องสงบระงับจิต.