๑๑. ราหุลสูตร

(พระผู้มีพระภาคตรัสถามท่านพระราหุลดังนี้) เพราะความสนิทสนมกันเกินไป เธอนึกดูหมิ่นบัณฑิต บ้างหรือไม่ การชูคบเพลิงแก่มวลมนุษย์ เธอยังใส่ใจนอบน้อมอยู่หรือไม่

(ท่านพระราหุลทูลตอบดังนี้) ถึงจะมีความสนิทสนมกันมากสักเพียงใด ข้าพระองค์ก็ไม่เคยนึกดูหมิ่นบัณฑิตเลย การชูคบเพลิงแก่มวลมนุษย์ ข้าพระองค์ก็ยังใส่ใจนอบน้อมอยู่เสมอ

เธอจงคบกัลยาณมิตร ยินดีเสนาสนะอันสงัด ปราศจากเสียงอึกทึกครึกโครม จงเป็นผู้รู้จักประมาณในการบริโภค

เธอจงอย่าทำความอยากในปัจจัย ๔ เหล่านี้ คือ จีวร บิณฑบาต เสนาสนะ และคิลานปัจจัยเภสัชที่เกิดขึ้น เธออย่ากลับมายังโลกนี้อีกเลย

เธอจงเป็นผู้สำรวมในปาติโมกข์ และอินทรีย์ ๕ จงเจริญกายคตาสติกัมมัฏฐาน จงเป็นผู้เบื่อหน่ายในสังสารวัฏให้มาก

จงเว้นสุภนิมิตอันเป็นเหตุให้เกิดราคะเสีย จงเจริญสมาธิจิตด้วยอสุภภาวนา จนจิตมีอารมณ์เป็นหนึ่ง และตั้งมั่นด้วยดี

|๓๒๘.๗๖๑| ๑๑ กจฺจิ อภิณฺหสํวาสา นาวชานาสิ ปณฺฑิตํ โอกฺกาธาโร มนุสฺสานํ กจฺจิ อปจิโต ตยา ฯ |๓๒๘.๗๖๒| นาหํ อภิณฺหสํวาสา อวชานามิ ปณฺฑิตํ โอกฺกาธาโร มนุสฺสานํ นิจฺจํ อปจิโต มยา ฯ |๓๒๘.๗๖๓| ปญฺจ กามคุเณ หิตฺวา ปิยรูเป มโนรเม สทฺธาย ฆรา นิกฺขมฺม ทุกฺขสฺสนฺตกโร ภว ฯ |๓๒๘.๗๖๔| มิตฺเต ภชสฺสุ กลฺยาเณ ปนฺตญฺจ สยนาสนํ วิวิตฺตํ อปฺปนิคฺโฆสํ มตฺตญฺญู โหหิ โภชเน ฯ |๓๒๘.๗๖๕| จีวเร ปิณฺฑปาเต จ ปจฺจเย สยนาสเน เอเตสุ ตณฺหมากาสิ มา โลกํ ปุนราคมิ |๓๒๘.๗๖๖| สํวุโต ปาติโมกฺขสฺมึ อินฺทฺริเยสุ จ ปญฺจสุ สตี กายคตา ตฺยตฺถุ นิพฺพิทาพหุโล ภว ฯ |๓๒๘.๗๖๗| นิมิตฺตํ ปริวชฺเชหิ สุภํ ราคูปสญฺหิตํ อสุภาย จิตฺตํ ภาเวหิ เอกคฺคํ สุสมาหิตํ |๓๒๘.๗๖๘| อนิมิตฺตญฺจ ภาเวหิ มานานุสยมุชฺชห ตโต มานาภิสมยา อุปสนฺโต จริสฺสสีติ ฯ อิตฺถํ สุทํ ภควา อายสฺมนฺตํ ราหุลํ อิมาหิ คาถาหิ อภิณฺหํ โอวทตีติ ฯ ราหุลสุตฺตํ เอกาทสมํ ฯ

เธอย่อมไม่ดูหมิ่นบัณฑิต เพราะการอยู่ร่วมกันเนืองๆ แล หรือ การทรงคบเพลิง เพื่อมนุษย์ทั้งหลาย เธอนอบน้อม แล้วแลหรือ ฯ พระราหุลกราบทูลว่า ข้าพระองค์ย่อมไม่ดูหมิ่นบัณฑิต เพราะการอยู่ร่วมกันเนืองๆ การทรงคบเพลิงเพื่อมนุษย์ทั้งหลาย ข้าพระองค์นอบน้อม แล้วเป็นนิตย์ ฯ พระผู้มีพระภาคตรัสว่า เธอละกามคุณห้ามีรูปเป็นที่รัก เป็นที่รื่นรมย์ใจ ออกบวช ด้วยศรัทธาแล้ว จงกระทำที่สุดทุกข์เถิด เธอจงคบกัล- ยาณมิตร จงเสพที่นอนที่นั่งอันสงัดเงียบ ปราศจากเสียง กึกก้อง จงรู้จักประมาณในโภชนะ เธออย่าได้กระทำ ความอยากในวัตถุเป็นที่เกิดตัณหาเหล่านี้ คือ จีวร บิณฑบาต ที่นอน ที่นั่ง และปัจจัย เธออย่ากลับมาสู่โลกนี้อีก จงเป็น ผู้สำรวมในปาฏิโมกข์และในอินทรีย์ ๕ จงมีสติไปแล้วในกาย จงเป็นผู้มากไปด้วยความเบื่อหน่าย จงเว้นสุภนิมิต อันก่อ ให้เกิดความกำหนัด จงอบรมจิตให้มีอารมณ์เป็นหนึ่ง ให้ตั้ง มั่นดีแล้วในอสุภภาวนา จงอบรมวิปัสสนา จงละมานานุสัย แต่นั้นเธอจักเป็นผู้สงบ เพราะการละมานะเที่ยวไป ฯ ได้ยินว่า พระผู้มีพระภาคตรัสสอนท่านพระราหุล ด้วยพระคาถาเหล่านี้เนืองๆ ด้วยประการฉะนี้แล ฯ จบราหุลสูตรที่ ๑๑