พันธนสูตร ที่ ๒
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · ผู้ดำเนินการอ่านข้อเท็จจริงสาธารณะแล้วสรุปเอง
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๓ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑๕ อังคุตตรนิกาย สัตตก-อัฏฐก-นวกนิบาต พันธนสูตรที่ ๒
๑๐๘ดูกรภิกษุทั้งหลาย ชายย่อมผูกหญิงไว้ด้วยอาการ ๘ อย่าง๘ อย่างเป็นไฉน ดูกรภิกษุทั้งหลาย ชายย่อมผูกหญิงไว้ด้วยรูป ๑ ด้วยการยิ้มแย้ม ๑ ด้วยคำพูด ๑ ด้วยเพลงขับ ๑ ด้วยการร้องไห้ ๑ ด้วยอากัปปกิริยา ๑ด้วยของกำนัล ๑ ด้วยผัสสะ ๑ ดูกรภิกษุทั้งหลาย ชายย่อมผูกหญิงไว้ด้วยอาการ ๘ อย่างนี้แล ดูกรภิกษุทั้งหลาย สัตว์ที่ถูกผูกด้วยอาการ ๘ อย่างนี้แลชื่อว่าถูกผูกด้วยบ่วง ฯ จบสูตรที่ ๘
ฉบับมหาจุฬาฯ
ชั้นตัวบทพุทธพจน์หน่วยที่ตำแหน่งเดียวกันของเล่มนี้ · เลขข้อเป็นของฉบับนี้เอง · จับคู่ตามตำแหน่ง · เล่มนี้ทั้งสองฉบับแบ่งเรื่องเท่ากัน จึงเทียบตามลำดับได้ · ชื่อเรื่องไม่ตรงกัน จึงยังไม่ได้ยืนยันว่าเป็นเรื่องเดียวกัน
เปิดหน้าของฉบับนี้ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย อัฏฐกนิบาต [๑. ปฐมปัณณาสก์] ๒. มหาวรรค ๘. ทุติยพันธนสูตร ๘. ทุติยพันธนสูตร ว่าด้วยอาการที่เป็นเครื่องผูกใจ สูตรที่ ๒
ภิกษุทั้งหลาย บุรุษย่อมผูกสตรีไว้ได้ด้วยอาการ ๘ อย่าง อาการ ๘ อย่าง อะไรบ้าง คือ ๑. บุรุษย่อมผูกสตรีไว้ได้ด้วยรูป ๒. บุรุษย่อมผูกสตรีไว้ได้ด้วยรอยยิ้ม ๓. บุรุษย่อมผูกสตรีไว้ได้ด้วยวาจา ๔. บุรุษย่อมผูกสตรีไว้ได้ด้วยมารยาท ๕. บุรุษย่อมผูกสตรีไว้ได้ด้วยดอกไม้หรือผลไม้ที่หักมาจากป่า ๖. บุรุษย่อมผูกสตรีไว้ได้ด้วยกลิ่น ๗. บุรุษย่อมผูกสตรีไว้ได้ด้วยรส ๘. บุรุษย่อมผูกสตรีไว้ได้ด้วยผัสสะ ภิกษุทั้งหลาย บุรุษย่อมผูกสตรีไว้ได้ด้วยอาการ ๘ อย่างนี้แล สัตว์ที่ถูกผัสสะผูกไว้ ชื่อว่าถูกผูกไว้ด้วยดี ทุติยพันธนสูตรที่ ๘ จบ
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๓ หน้า : ๒๔๕}
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
อรรถกถาพันธนสูตรที่ ๗-๘
พันธนสูตรที่ ๗ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้.
บทว่า โรณฺเณน ได้แก่ ด้วยการร้องไห้.
บทว่า อากปฺเปน ได้แก่ ด้วยวิธีการมีการนุ่งและการห่มเป็นต้น.
บทว่า วนภงฺเคน ความว่า ด้วยเครื่องบรรณาการมีดอกไม้และผลไม้ป่าที่ตนหักได้มาจากป่า.
แม้สูตรที่ ๘ ก็มีนัยนี้เหมือนกัน.
จบอรรถกถาพันธนสูตรที่ ๗-๘ -----------------------------------------------------
อรรถกถาที่มีมาก่อนหน้านี้ :- อรรถกถา อังคุตตรนิกาย อัฏฐกนิบาต ปัณณาสก์ มหาวรรคที่ ๒ ๖. ทูตสูตร