๙. สัปปสูตร ที่ ๑
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · ผู้ดำเนินการอ่านข้อเท็จจริงสาธารณะแล้วสรุปเอง
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๒ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑๔ อังคุตตรนิกาย ปัญจก-ฉักกนิบาต ๙. สัปปสูตรที่ ๑
๒๒๙ดูกรภิกษุทั้งหลาย โทษในงูเห่า ๕ ประการนี้ ๕ ประการ เป็นไฉน คือ เป็นสัตว์ไม่สะอาด ๑ มีกลิ่นเหม็น ๑ มีความน่ากลัวมาก ๑ มีภัยเฉพาะหน้า ๑ มักประทุษร้ายมิตร ๑ ดูกรภิกษุทั้งหลาย โทษในงูเห่า ๕ประการนี้แล ฯ ดูกรภิกษุทั้งหลาย โทษในมาตุคาม ๕ ประการฉันนั้นเหมือนกัน ๕ ประ-*การเป็นไฉน คือ เป็นผู้ไม่สะอาด ๑ มีกลิ่นเหม็น ๑ มีความน่ากลัวมาก ๑มีภัยเฉพาะหน้า ๑ มักประทุษร้ายมิตร ๑ ดูกรภิกษุทั้งหลาย โทษในมาตุคาม ๕ประการนี้แล ฯ จบสูตรที่ ๙
ฉบับมหาจุฬาฯ
ชั้นตัวบทพุทธพจน์หน่วยที่ตำแหน่งเดียวกันของเล่มนี้ · เลขข้อเป็นของฉบับนี้เอง · จับคู่ตามตำแหน่ง · เล่มนี้ทั้งสองฉบับแบ่งเรื่องเท่ากัน จึงเทียบตามลำดับได้ · ชื่อเรื่องไม่ตรงกัน จึงยังไม่ได้ยืนยันว่าเป็นเรื่องเดียวกัน
เปิดหน้าของฉบับนี้ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
๙. ปฐมกัณหสัปปสูตร ว่าด้วยงูเห่า สูตรที่ ๑
ภิกษุทั้งหลาย งูเห่ามีโทษ ๕ ประการนี้ โทษ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ ๑. เป็นสัตว์ไม่สะอาด ๒. เป็นสัตว์มีกลิ่นเหม็น ๓. เป็นสัตว์น่ากลัว ๔. เป็นสัตว์มีภัย ๕. เป็นสัตว์มักทำร้ายมิตร ภิกษุทั้งหลาย งูเห่ามีโทษ ๕ ประการนี้แล
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๒ หน้า : ๓๗๐}
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต [๕. ปัญจมปัณณาสก์] ๓. ทีฆจาริกวรรค ๑๐. ทุติยกัณหสัปปสูตร ภิกษุทั้งหลาย ในทำนองเดียวกัน มาตุคามมีโทษ ๕ ประการนี้ โทษ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ ๑. เป็นผู้ไม่สะอาด ๒. เป็นผู้มีกลิ่นเหม็น ๓. เป็นผู้น่ากลัวมาก ๔. เป็นผู้มีภัย ๕. เป็นผู้มักทำร้ายมิตร ภิกษุทั้งหลาย มาตุคามมีโทษ ๕ ประการนี้แล ปฐมกัณหสัปปสูตรที่ ๙ จบ ๑๐. ทุติยกัณหสัปปสูตร ว่าด้วยงูเห่า สูตรที่ ๒
ภิกษุทั้งหลาย งูเห่ามีโทษ ๕ ประการนี้ โทษ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ ๑. เป็นสัตว์มักโกรธ ๒. เป็นสัตว์มักผูกโกรธ ๓. เป็นสัตว์มีพิษร้าย ๔. เป็นสัตว์มีลิ้นสองแฉก ๕. เป็นสัตว์มักทำร้ายมิตร ภิกษุทั้งหลาย งูเห่ามีโทษ ๕ ประการนี้แล ภิกษุทั้งหลาย ในทำนองเดียวกัน มาตุคามมีโทษ ๕ ประการนี้ โทษ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ ๑. เป็นผู้มักโกรธ ๒. เป็นผู้มักผูกโกรธ @เชิงอรรถ : @ ประทุษร้าย เบียดเบียนแม้มิตรผู้ให้น้ำและโภชนาหารแก่ตน (องฺ.ปญฺจก.อ. ๓/๒๒๙/๙๑)
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๒ หน้า : ๓๗๑}
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
อรรถกถาปฐมสัปปสูตรที่ ๙
พึงทราบวินิจฉัยในปฐมสัปปสูตรที่ ๙ ดังต่อไปนี้ :-
บทว่า สภีรุ ได้แก่ เป็นสัตว์ในโพรงนอนหลับสนิทหลับนาน.
บทว่า สปฺปฏิภโย ได้แก่ ภัยย่อมเกิดขึ้นเพราะอาศัยงูเห่านั้น. เพราะฉะนั้น มันจึงชื่อว่า มีภัยเฉพาะหน้า.
บทว่า มิตฺตทุพฺภี ได้แก่ ประทุษร้าย เบียดเบียนมิตร แม้เป็นผู้ให้น้ำและข้าวกิน.
ถึงในมาตุคามก็นัยนี้เหมือนกัน.
จบอรรถกถาปฐมสัปปสูตรที่ ๙ -----------------------------------------------------