๑๐. มธุราสูตร

ปญฺจิเม ภิกฺขเว อาทีนวา มธุรายํ กตเม ปญฺจ วิสมา พหุรชา จณฺฑสุนขา วาลยกฺขา ทุลฺลภปิณฺฑา อิเม โข ภิกฺขเว ปญฺจ อาทีนวา มธุรายนฺติ ฯ อกฺโกสกวคฺโค ทุติโย ฯ ตสฺสุทฺทานํ อกฺโกสภณฺฑนสีลํ พาหุภาณี เทฺว อขนฺติโย อปาสาทิกา เทฺว วุตฺตา อคฺคิสฺมึ มธุเรน จาติ ฯ ------------

ดูกรภิกษุทั้งหลาย โทษ ๕ ประการนี้ มีอยู่ในนครมธุรา ๕ ประการเป็นไฉน คือ นครมธุรามีพื้นดินไม่ราบเรียบ ๑ มีฝุ่นมาก ๑ มีสุนัขดุ ๑ มียักษ์ร้าย ๑ หาอาหารได้ยาก ๑ ดูกรภิกษุทั้งหลาย โทษ ๕ ประการนี้แล มีอยู่ในนครมธุรา ฯ จบสูตรที่ ๑๐ จบอักโกสกวรรคที่ ๒ -----------------------------------------------------รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ ๑. อักโกสกสูตร ๒. ภัณฑนสูตร ๓. สีลสูตร ๔. พหุภาณีสูตร๕. อขันติสูตรที่ ๑ ๖. อขันติสูตรที่ ๒ ๗. อปาสาทิกสูตรที่ ๑๘. อปาสาทิกสูตรที่ ๒ ๙. อัคคิสูตร ๑๐. มธุราสูตร ฯ -----------------------------------------------------

พึงทราบวินิจฉัยในมธุราสูตรที่ ๑๐ ดังต่อไปนี้ :-

บทว่า ปญฺจิเม ภิกฺขเว อาทีนวา มธุรายํ ความว่า สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้มีหมู่ภิกษุแวดล้อมแล้ว เมื่อเสด็จจาริกไปถึงมธุรานครแล้ว จึงปรารภจะเสด็จเข้าไปยังภายในพระนคร.

ครั้งนั้น นางยักษิณีตนหนึ่งเป็นมิจฉาทิฏฐิเปลือยกาย เหยียดมือทั้งสองออก แลบลิ้น ยืนขวางหน้าพระทศพล. พระศาสดาไม่เสด็จเข้าไปภายในพระนครและเสด็จออกจากที่นั้นแล้ว ได้เสด็จไปยังวิหาร.

มหาชนถือเอาของกินของบริโภค และเครื่องสักการะบูชาไปวิหาร ได้ถวายทานแก่ภิกษุสงฆ์ ซึ่งมีพระพุทธเจ้าเป็นประมุข.

พระศาสดาทรงปรารภพระสูตรนี้ เพื่อทรงลงนิคคหะนครนั้น.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า วิสมา ได้แก่ มีพื้นดินไม่ราบเรียบ.

บทว่า พหุรชา ได้แก่ ในเวลาลมพัดได้เป็นเหมือนถูกกองฝุ่นฟุ้งขึ้นคลุมไว้.

คำที่เหลือในบททั้งปวงง่ายทั้งนั้นแล.

จบอรรถกถามธุราสูตรที่ ๑๐ จบอักโกสกวรรควรรณนาที่ ๒ -----------------------------------------------------

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. อักโกสกสูตร

๒. ภัณฑนสูตร

๓. สีลสูตร

๔. พหุภาณีสูตร

๕. อขันติสูตรที่ ๑

๖. อขันติสูตรที่ ๒

๗. อปาสาทิกสูตรที่ ๑

๘. อปาสาทิกสูตรที่ ๒

๙. อัคคิสูตร

๑๐. มธุราสูตร ฯ -----------------------------------------------------