พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗

สารบัญของฉบับนี้

1. หมวด ๑ ลิขสิทธิ์มาตรา ๖–๔๓ · 42มาตรา ๖–๔๓ · 42 มาตรา
2. หมวด ๒ สิทธิของนักแสดงมาตรา ๔๔–๕๓/๕ · 16มาตรา ๔๔–๕๓/๕ · 16 มาตรา
3. หมวด ๓ การใช้ลิขสิทธิ์ในพฤติการณDพิเศษมาตรา ๕๔–๕๕ · 2มาตรา ๕๔–๕๕ · 2 มาตรา
4. หมวด ๔ คณะกรรมการลิขสิทธิ์มาตรา ๕๖–๖๐ · 5มาตรา ๕๖–๖๐ · 5 มาตรา
5. หมวด ๕ ลิขสิทธิ์และสิทธิของนักแสดงระหว่างประเทศมาตรา ๖๑ · 1มาตรา ๖๑ · 1 มาตรา
6. หมวด ๖ คดีเกี่ยวกับลิขสิทธิ์ สิทธิของนักแสดงมาตรา ๖๒–๖๖ · 6มาตรา ๖๒–๖๖ · 6 มาตรา
7. หมวด ๗ พนักงานเจ้าหน้าที่มาตรา ๖๗–๖๘ · 2มาตรา ๖๗–๖๘ · 2 มาตรา
8. หมวด ๘ บทกำหนดโทษมาตรา ๖๙–๗๗ · 11มาตรา ๖๙–๗๗ · 11 มาตรา
9. บทเฉพาะกาลมาตรา ๗๘ · 1มาตรา ๗๘ · 1 มาตรา

ปรารภ

พระราชบัญญัติ ลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗ ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร. ให้ไว้ ณวันที่ ๙ธันวาคมพ.ศ. ๒๕๓๗ เป็นปีที่ ๔๙ในรัชกาลปัจจุบัน พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า โดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยลิขสิทธิ์ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอม ของรัฐสภาดังต่อไปนี้

1. หมวด ๖ คดีเกี่ยวกับลิขสิทธิ์ สิทธิของนักแสดง

   6 มาตรา
2. ๖๒คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   คดีเกี่ยวกับลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงตามพระราชบัญญัตินี้ ไม่ว่าจะ เป็นคดีแพ่งหรือคดีอาญา ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่างานที่มีการฟSองร้องในคดีนั้น เป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ หรือสิทธิของนักแสดงตามพระราชบัญญัตินี้ และโจทกDเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ หรือสิทธิของนักแสดงใน งานดังกล่าว เว้นแต่จำเลยจะโต้แย้งว่าไม่มีผู้ใดเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ หรือสิทธิของนักแสดง หรือโต้แย้ง สิทธิของโจทกD งานใดมีชื่อหรือสิ่งที่ใช้แทนชื่อของบุคคลใดที่อ้างว่าตนเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์หรือสิทธิ ของนักแสดงแสดงไว้ ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าบุคคลซึ่งเป็นเจ้าของชื่อหรือสิ่งที่ใช้แทนชื่อนั้นเป็น ผู้สร้างสรรคDหรือนักแสดง งานใดไม่มีชื่อหรือสิ่งที่ใช้แทนชื่อแสดงไว้ หรือมีชื่อหรือสิ่งที่ใช้แทนชื่อแสดงไว้ แต่มิได้อ้างว่าเป็นเจ้ ของลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงและมีชื่อหรือสิ่งใดที่ใช้แทนชื่อของบุคคลอื่น ซึ่งอ้างว่าเป็นผู้พิมพD ผู้โฆษณา หรือผู้พิมพDและผู้โฆษณาแสดงไว้ ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าบุคคลซึ่ง เป็ผู้พิมพD ผู้โฆษณา หรือผู้พิมพDและผู้โฆษณานั้นเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนัแสดงในงานนั้น

3. ๖๓คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ห้ามมิให้ฟSองคดีละเมิดลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงเมื่อพ้นกำหนด สามปีนับแต่วันที่เจ้าของลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้กระทำละเมิด แต่ทั้งนี้ ต้องไม่เกินสิบปีนับแต่วันที่มีการละเมิดลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดง

4. ๖๔คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ในกรณีที่มีการละเมิดลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดง ศาลมีอำนาจสั่งให้ ผู้ละเมิดชดใช้ค่าเสียหายแก่เจ้าของลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงตามจำนวนที่ศาลเห็นสมควรโดย คำนึงถึงความร้ายแรงของความเสียหาย รวมทั้งการสูญเสียประโยชนDและค่าใช้จ่ายอันจำเป็นในการ บังคับตามสิทธิของเจ้ ของลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงด้วย ในกรณีที่ปรากฏหลักฐานชัดแจ้งว่าการละเมิดลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงเป็นการ กระทำโดยจงใจ หรือมีเจตนาเป็นเหตุให้านอันมีลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงสามารถเข้าถึงโดย สาธารณชนได้อย่างแพร่หลายให้ศาลมีอำนาจสั่งให้ผู้ละเมิดจ่ายค่าเสียหายเพิ่มขึ้นไม่เกินสองเท่าของ ค่าเสียหายตามวรรคหนึ่ง๑๙

5. ๖๕คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ในกรณีที่มีหลักฐานโดยชัดแจ้งว่าบุคคลใดกระทำการหรือกำลังจะ กระทำการอย่างใดอย่างหนึ่งอันเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดง เจ้ ของลิขสิทธิ์หรือสิทธิ ของนักแสดงอาจขอให้ศาลมีคำสั่งให้บุคคลดังกล่าวระงับหรือละเว้นการกระทำดังกล่าวนั้นได้ คำสั่งของศาลตามวรรคหนึ่งไม่ตัดสิทธิของเจ้าของลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงใน การเรียกร้องค่าเสียหายตามมาตรา ๖๔

6. ๖๕/๑คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ให้นำมาตรา ๖๓มาตรา ๖๔และมาตรา ๖๕มาใช้บังคับแก่การ ฟSองคดีเกี่ยวกับข้อมูลการบริหารสิทธิและมาตรการทางเทคโนโลยีโดยอนุโลม

7. ๖๖คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ความผิดตามพระราชบัญญัตินี้เป็นความผิดอันยอมความได้