พระราชบัญญัติการผังเมือง พ.ศ. ๒๕๖๒

สารบัญของฉบับนี้

1. หมวด ๑ บททั่วไปมาตรา ๖–๗ · 2มาตรา ๖–๗ · 2 มาตรา
2. หมวด ๒ การวางและจัดทำผังเมืองมาตรา ๘–๑๒ · 5มาตรา ๘–๑๒ · 5 มาตรา
3. หมวด ๓ ผังนโยบายการใช้ประโยชน์พื้นที่มาตรา ๑๓–๑๘ · 6มาตรา ๑๓–๑๘ · 6 มาตรา
4. ส่วนที่ ๑ ผังนโยบายระดับประเทศมาตรา ๑๓–๑๔ · 2มาตรา ๑๓–๑๔ · 2 มาตรา
5. ส่วนที่ ๒ ผังนโยบายระดับภาคมาตรา ๑๕–๑๖ · 2มาตรา ๑๕–๑๖ · 2 มาตรา
6. ส่วนที่ ๓ ผังนโยบายระดับจังหวัดมาตรา ๑๗–๑๘ · 2มาตรา ๑๗–๑๘ · 2 มาตรา
7. หมวด ๔ ผังกำหนดการใช้ประโยชน์ที่ดินมาตรา ๑๙–๗๐ · 52มาตรา ๑๙–๗๐ · 52 มาตรา
8. ส่วนที่ ๑ ผังเมืองรวมมาตรา ๒๒–๓๘ · 17มาตรา ๒๒–๓๘ · 17 มาตรา
9. ส่วนที่ ๒ ผังเมืองเฉพาะมาตรา ๓๙–๗๐ · 32มาตรา ๓๙–๗๐ · 32 มาตรา
10. หมวด ๕ คณะกรรมการนโยบายการผังเมืองแห่งชาติมาตรา ๗๑–๗๙ · 9มาตรา ๗๑–๗๙ · 9 มาตรา
11. หมวด ๖ คณะกรรมการผังเมืองมาตรา ๘๐–๘๔ · 5มาตรา ๘๐–๘๔ · 5 มาตรา
12. หมวด ๗ คณะกรรมการผังเมืองจังหวัดมาตรา ๘๕–๘๙ · 5มาตรา ๘๕–๘๙ · 5 มาตรา
13. หมวด ๘ อุทธรณ์มาตรา ๙๐–๙๖ · 7มาตรา ๙๐–๙๖ · 7 มาตรา
14. หมวด ๙ หน้าที่และอำนาจของผู้ปฏิบัติงานมาตรา ๙๗–๑๐๑ · 5มาตรา ๙๗–๑๐๑ · 5 มาตรา
15. หมวด ๑๐ บทกำหนดโทษมาตรา ๑๐๒–๑๐๕ · 4มาตรา ๑๐๒–๑๐๕ · 4 มาตรา
16. บทเฉพาะกาลมาตรา ๑๐๖–๑๑๑ · 6มาตรา ๑๐๖–๑๑๑ · 6 มาตรา

ปรารภ

เลม่ ๑๓๖ ตอนที่ ๗๑ ก หนา้ ๒๗ พระราชบัญญัติ การผังเมือง พ.ศ. ๒๕๖๒ พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราลงกรณ พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๔ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๖๒ เป็นปีที่ ๔ ในรัชกาลปัจจุบัน พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราลงกรณ พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า โดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยการผังเมือง พระราชบัญญัตินี้มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล ซึ่งมาตรา ๒๖ ประกอบกับมาตรา ๓๓ มาตรา ๓๗ มาตรา ๓๘ และมาตรา ๔๐ ของรัฐธรรมนูญ แห่งราชอาณาจักรไทย บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย เหตุผลและความจำเป็นในการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลตามพระราชบัญญัตินี้ เพื่อให้ การวางและจัดทำผังเมืองและการใช้ประโยชน์พื้นที่และที่ดินในทุกระดับเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ อันจะเป็นประโยชน์แก่เศรษฐกิจ สังคม ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม รวมทั้งประโยชน์แก่ สาธารณะ ซึ่งการตราพระราชบัญญัตินี้สอดคล้องกับเงื่อนไขที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๒๖ ของรัฐธรรมนูญ แห่งราชอาณาจักรไทยแล้ว จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของ สภานิติบัญญัติแห่งชาติทำหน้าที่รัฐสภา ดังต่อไปนี้ เลม่ ๑๓๖ ตอนที่ ๗๑ ก หนา้ ๒๘

1. หมวด ๘ อุทธรณ์

   7 มาตรา
2. ๙๐คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ผู้มีสิทธิอุทธรณ์อาจอุทธรณ์ภายในสามสิบวันนับแต่วันได้รับคำสั่งหรือหนังสือแจ้ง ในกรณีดังต่อไปนี้

   (๑) การกำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขในการใช้ประโยชน์ที่ดินตามมาตรา ๓๗ วรรคสอง

   (๒) การกำหนดค่าทดแทนตามมาตรา ๓๗ วรรคสาม

   (๓) การปฏิเสธหรือสั่งการเกี่ยวกับโครงการที่จะมีการใช้ประโยชน์ที่ดิน หรือที่จะก่อสร้างอาคาร ตามมาตรา ๔๔

   (๔) การสั่งให้ดัดแปลง รื้อถอน หรือเคลื่อนย้ายอาคารตามมาตรา ๕๗

   (๕) การกำหนดจำนวนเงินค่าตอบแทนตามมาตรา ๕๙มาตรา ๖๔มาตรา ๖๖ซึ่งคณะกรรมการ บริหารการผังเมืองส่วนท้องถิ่นมีอำนาจกำหนด และมาตรา ๖๗

   (๖) การคิดค่าใช้จ่ายในการรื้อถอนหรือเคลื่อนย้ายอาคารตามมาตรา ๖๐

   (๗) การคิดค่าใช้จ่ายในการดัดแปลงอาคารตามมาตรา ๖๑

   (๘) การจัดทำระบบสาธารณูปโภคและการกำหนดจำนวนเงินค่าตอบแทนในการใช้ที่ดิน ตามมาตรา ๖๙

   (๙) การสั่งให้ระงับการกระทำที่ฝ่าฝืน หรือการสั่งให้แก้ไขปรับปรุง หรือการสั่งให้ปฏิบัติให้ถูกต้อง ตามหลักเกณฑ์การใช้ประโยชน์ในทรัพย์สินตามมาตรา ๙๗ การอุทธรณ์ตาม (๑) และ

   (๒) ให้ยื่นต่อคณะกรรมการอุทธรณ์ การอุทธรณ์ตาม (๓) (๔) (๕) (๗) (๘) และ

   (๙) ให้ยื่นต่อคณะกรรมการผังเมืองจังหวัด และการอุทธรณ์ตาม

   (๖) ให้ยื่นต่อ คณะกรรมการบริหารการผังเมืองส่วนท้องถิ่น

3. ๙๑คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ให้มีคณะกรรมการอุทธรณ์ ประกอบด้วย รัฐมนตรี เป็นประธานกรรมการ อัยการสูงสุด และผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งคณะรัฐมนตรีแต่งตั้งจากผู้มีความรู้ ความสามารถ ความเชี่ยวชาญ และประสบการณ์ด้านการผังเมือง นิติศาสตร์ สิ่งแวดล้อม สาธารณสุข และเศรษฐศาสตร์ จำนวน ด้านละหนึ่งคนและผู้ทรงคุณวุฒิจากสถาบันการศึกษาของรัฐจำนวนหนึ่งคน เป็นกรรมการ ให้อธิบดีเป็นกรรมการและเลขานุการ เลม่ ๑๓๖ ตอนที่ ๗๑ ก หนา้ ๖๕ กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิตามวรรคหนึ่งจะเป็นกรรมการในคณะกรรมการนโยบายการผังเมืองแห่งชาติ คณะกรรมการผังเมือง หรือคณะกรรมการผังเมืองจังหวัด หรือเป็นอนุกรรมการในคณะกรรมการดังกล่าว ในขณะเดียวกันมิได้

4. ๙๒คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ให้คณะกรรมการอุทธรณ์มีอำนาจแต่งตั้งคณะอนุกรรมการเพื่อกระทำการที่อยู่ ในอำนาจของคณะกรรมการ หรือให้ช่วยเหลือในการดำเนินการอย่างหนึ่งอย่างใดตามที่ได้รับมอบหมายได้ ให้นำความในมาตรา ๗๖ และมาตรา ๗๗ มาใช้บังคับกับการประชุมของคณะกรรมการอุทธรณ์ และคณะอนุกรรมการด้วยโดยอนุโลม

5. ๙๓คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ให้นำความในมาตรา ๗๒ และมาตรา ๗๔ มาใช้บังคับกับคุณสมบัติและลักษณะ ต้องห้าม และการพ้นจากตำแหน่งของกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการอุทธรณ์ด้วยโดยอนุโลม

6. ๙๔คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิตามมาตรา ๙๑ มีวาระการดำรงตำแหน่งคราวละสามปี ในกรณีที่กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิพ้นจากตำแหน่งก่อนครบวาระหรือในกรณีที่คณะรัฐมนตรี แต่งตั้งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิเพิ่มขึ้นในระหว่างที่กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งแต่งตั้งไว้แล้วยังมีวาระอยู่ใน ตำแหน่ง ให้ผู้ได้รับแต่งตั้งแทนตำแหน่งที่ว่างหรือเป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิเพิ่มขึ้น อยู่ในตำแหน่งเท่ากับ วาระที่เหลืออยู่ของกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งได้แต่งตั้งไว้แล้ว เมื่อครบกำหนดตามวาระในวรรคหนึ่ง หากยังมิได้มีการแต่งตั้งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิขึ้นใหม่ ให้กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งพ้นจากตำแหน่งตามวาระนั้นอยู่ในตำแหน่งเพื่อดำเนินงานต่อไปจนกว่า กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งได้รับแต่งตั้งใหม่เข้ารับหน้าที่ กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งพ้นจากตำแหน่งตามวาระอาจได้รับแต่งตั้งอีกได้ แต่จะดำรงตำแหน่ง ติดต่อกันเกินสองวาระไม่ได้

7. ๙๕คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ให้คณะกรรมการอุทธรณ์ คณะกรรมการผังเมืองจังหวัด หรือคณะกรรมการ บริหารการผังเมืองส่วนท้องถิ่น มีคำวินิจฉัยอุทธรณ์ภายในหกสิบวันนับแต่วันได้รับอุทธรณ์ แล้วแจ้ง คำวินิจฉัยพร้อมด้วยเหตุผลเป็นหนังสือไปยังผู้อุทธรณ์และเจ้าพนักงานการผัง เจ้าพนักงานท้องถิ่น หรือ เจ้าหน้าที่ดำเนินการ แล้วแต่กรณี หลักเกณฑ์และวิธีการในการยื่นอุทธรณ์และวิธีพิจารณาในการวินิจฉัยคำอุทธรณ์ให้เป็นไป ตามที่กำหนดในกฎกระทรวง

8. ๙๖คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ในระหว่างอุทธรณ์ ให้ผู้อุทธรณ์ เจ้าของหรือผู้ครอบครองที่ดินหรืออาคาร ผู้มีสิทธิครอบครองเหนือที่ดินของผู้อื่น เจ้าพนักงานการผัง คณะกรรมการบริหารการผังเมืองส่วนท้องถิ่น เจ้าพนักงานท้องถิ่น หรือเจ้าหน้าที่ดำเนินการ แล้วแต่กรณี ยุติการดำเนินการหรือห้ามกระทำการใดๆ เลม่ ๑๓๖ ตอนที่ ๗๑ ก หนา้ ๖๖ ที่เป็นเหตุแห่งการอุทธรณ์ เว้นแต่จะเป็นการดำเนินการตามคำสั่งหรือหนังสือแจ้ง หรือในกรณีที่มี ความจำเป็นเร่งด่วนเพื่อประโยชน์สาธารณะหรือการใช้ประโยชน์ที่ดินหรืออาคารจะเป็นอันตรายต่อ บุคคลหรือทรัพย์สินหรือมีลักษณะที่ไม่อาจรอได้