พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. ๒๕๖๒

สารบัญของฉบับนี้

1. หมวด ๑ คณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลมาตรา ๘–๑๘ · 11มาตรา ๘–๑๘ · 11 มาตรา
2. หมวด ๒ การคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลมาตรา ๑๙–๒๙ · 11มาตรา ๑๙–๒๙ · 11 มาตรา
3. ส่วนที่ ๑ บททั่วไปมาตรา ๑๙–๒๑ · 3มาตรา ๑๙–๒๑ · 3 มาตรา
4. ส่วนที่ ๒ การเก็บรวบรวมข้อมูลส่วนบุคคลมาตรา ๒๒–๒๖ · 5มาตรา ๒๒–๒๖ · 5 มาตรา
5. ส่วนที่ ๓ การใช้หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลมาตรา ๒๗–๒๙ · 3มาตรา ๒๗–๒๙ · 3 มาตรา
6. หมวด ๓ สิทธิของเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลมาตรา ๓๐–๔๒ · 13มาตรา ๓๐–๔๒ · 13 มาตรา
7. หมวด ๔ สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลมาตรา ๔๓–๗๐ · 28มาตรา ๔๓–๗๐ · 28 มาตรา
8. หมวด ๕ การร้องเรียนมาตรา ๗๑–๗๖ · 6มาตรา ๗๑–๗๖ · 6 มาตรา
9. หมวด ๖ ความรับผิดทางแพ่งมาตรา ๗๗–๗๘ · 2มาตรา ๗๗–๗๘ · 2 มาตรา
10. หมวด ๗ บทกำหนดโทษมาตรา ๗๙–๙๐ · 12มาตรา ๗๙–๙๐ · 12 มาตรา
11. ส่วนที่ ๑ โทษอาญามาตรา ๗๙–๘๑ · 3มาตรา ๗๙–๘๑ · 3 มาตรา
12. ส่วนที่ ๒ โทษทางปกครองมาตรา ๘๒–๙๐ · 9มาตรา ๘๒–๙๐ · 9 มาตรา
13. บทเฉพาะกาลมาตรา ๙๑–๙๖ · 6มาตรา ๙๑–๙๖ · 6 มาตรา

ปรารภ

เลม่ ๑๓๖ ตอนที่ ๖๙ ก หนา้ ๕๒ พระราชบัญญัติ คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. ๒๕๖๒ พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราลงกรณ พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๔ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๖๒ เป็นปีที่ ๔ ในรัชกาลปัจจุบัน พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราลงกรณ พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า โดยที่เป็นการสมควรมีกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พระราชบัญญัตินี้มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล ซึ่งมาตรา ๒๖ ประกอบกับมาตรา ๓๒ มาตรา ๓๓ และมาตรา ๓๗ ของรัฐธรรมนูญ แห่งราชอาณาจักรไทย บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย เหตุผลและความจำเป็นในการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลตามพระราชบัญญัตินี้ เพื่อให้ การคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลมีประสิทธิภาพและเพื่อให้มีมาตรการเยียวยาเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลจาก การถูกละเมิดสิทธิในข้อมูลส่วนบุคคลที่มีประสิทธิภาพ ซึ่งการตราพระราชบัญญัตินี้สอดคล้องกับเงื่อนไข ที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๒๖ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยแล้ว จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของ สภานิติบัญญัติแห่งชาติทำหน้าที่รัฐสภา ดังต่อไปนี้

1. หมวด ๖ ความรับผิดทางแพ่ง

   2 มาตรา
2. ๗๗คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลหรือผู้ประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลซึ่งดำเนินการใด ๆ เกี่ยวกับข้อมูลส่วนบุคคลอันเป็นการฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัตินี้ทำให้เกิด ความเสียหายต่อเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคล ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนเพื่อการนั้นแก่เจ้าของข้อมูล ส่วนบุคคล ไม่ว่าการดำเนินการนั้นจะเกิดจากการกระทำโดยจงใจหรือประมาทเลินเล่อหรือไม่ก็ตาม เว้นแต่ ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลหรือผู้ประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลนั้นจะพิสูจน์ได้ว่า เลม่ ๑๓๖ ตอนที่ ๖๙ ก หนา้ ๘๙

   (๑) ความเสียหายนั้นเกิดจากเหตุสุดวิสัย หรือเกิดจากการกระทำหรือละเว้นการกระทำของ เจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลนั้นเอง

   (๒) เป็นการปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าหน้าที่ซึ่งปฏิบัติการตามหน้าที่และอำนาจตามกฎหมาย ค่าสินไหมทดแทนตามวรรคหนึ่ง ให้หมายความรวมถึงค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่เจ้าของข้อมูล ส่วนบุคคลได้ใช้จ่ายไปตามความจำเป็นในการป้องกันความเสียหายที่กำลังจะเกิดขึ้นหรือระงับความเสียหาย ที่เกิดขึ้นแล้วด้วย

3. ๗๘คัดลอกลิงก์อ้างอิง

   ให้ศาลมีอำนาจสั่งให้ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลหรือผู้ประมวลผลข้อมูล ส่วนบุคคลจ่ายค่าสินไหมทดแทนเพื่อการลงโทษเพิ่มขึ้นจากจำนวนค่าสินไหมทดแทนที่แท้จริงที่ศาล กำหนดได้ตามที่ศาลเห็นสมควร แต่ไม่เกินสองเท่าของค่าสินไหมทดแทนที่แท้จริงนั้น ทั้งนี้ โดยคำนึงถึง พฤติการณ์ต่าง ๆ เช่น ความร้ายแรงของความเสียหายที่เจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลได้รับ ผลประโยชน์ ที่ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลหรือผู้ประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลได้รับ สถานะทางการเงินของผู้ควบคุม ข้อมูลส่วนบุคคลหรือผู้ประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคล การที่ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลหรือผู้ประมวลผล ข้อมูลส่วนบุคคลได้บรรเทาความเสียหายที่เกิดขึ้น หรือการที่เจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลมีส่วนในการก่อให้เกิด ความเสียหายด้วย สิทธิเรียกร้องค่าเสียหายอันเกิดจากการละเมิดข้อมูลส่วนบุคคลตามพระราชบัญญัตินี้เป็นอัน ขาดอายุความเมื่อพ้นสามปีนับแต่วันที่ผู้เสียหายรู้ถึงความเสียหายและรู้ตัวผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลหรือ ผู้ประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลที่ต้องรับผิด หรือเมื่อพ้นสิบปีนับแต่วันที่มีการละเมิดข้อมูลส่วนบุคคล