มาตรา ๔

ในพระราชบัญญัตินี้ “เครื่องหมาย”๒ หมายความว่า ภาพถ่าย ภาพวาด ภาพประดิษฐ์ ตรา ชื่อ คำ ข้อความ ตัวหนัสือตัวเลข ลายมือชื่อ กลุ่มของสี รูปร่ งหรือรูปทรงของวัตถุ เสีย หรือสิ่งเหล่านี้ อย่างหนึ่งหรือหลายอย่างรวมกัน ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๐๘/ตอนที่๑๙๙/ฉบับพิเศษหน้า ๗/๑๕พฤศจิกายน๒๕๓๔ “เครื่องหมายการค้า”หมายความว่า เครื่องหมายที่ใช้หรือจะใช้เป็นที่หมายหรือ เกี่ยวข้องกับสินค้า เพื่อแสดงว่าสินค้าที่ใช้เครื่องหมายของเจ้าของเครื่องหมายการค้นแตกต่างกับ สินค้าที่ใช้เครื่องหมายการค้าของบุคคลอื่น “เครื่องหมายบริการ” หมายความว่า เครื่องหมายที่ใช้หรือจะใช้เป็นที่หมายหรือ เกี่ยวข้องกับบริการ เพื่อแสดงว่าบริการที่ใช้เครื่องหมายของเจ้าของเครื่องหมายบริการนั้นแตกต่างกับ บริการที่ใช้เครื่องหมายบริการของบุคคลอื่น “เครื่องหมายรับรอง” หมายความว่า เครื่องหมายที่เจ้าของเครื่องหมายรับรองใช้ หรือจะใช้เป็นที่หมายหรือเกี่ยวข้องกับสินค้าหรือบริการของบุคคลอื่น เพื่อเป็นการรับรองเกี่ยวกับ แหล่งกำเนิด ส่วนประกอบวิธีการผลิต คุณภาพหรือคุณลักษณะอื่นใดของสินค้านั้น หรือเพื่อรับรอง เกี่ยวกับสภาพ คุณภาพชนิด หรือคุณลักษณะอื่นใดของบริการนั้น “เครื่องหมายร่วม”หมายความว่า เครื่องหมายการค้าหรือเครื่องหมายบริการที่ใช้ หรือจะใช้โดยบริษัทหรือวิสาหกิจในกลุ่มเดียวกันหรือโดยสมาชิกของสมาคม สหกรณ์ สหภาพ สมาพันธ์ กลุ่มบุคคลหรือองค์กรอื่นใดของรัฐหรือเอกชน “ผู้ได้รับอนุญาต”หมายความว่า ผู้ซึ่งได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัตินี้จาก เจ้าของเครื่องหมายการค้าหรือเครื่องหมายบริการที่ได้จดทะเบียนแล้ว ให้ใช้เครื่องหมายการค้าหรือ เครื่องหมายบริการนั้น “พนักงานเจ้าหน้าที่”๓ หมายความว่า ผู้ซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งให้ปฏิบัติการตาม พระราชบัญญัตินี้ “นายทะเบียน”หมายความว่า ผู้ซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งให้เป็นนายทะเบียน เพื่อ ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้ “อธิบดี”๔ หมายความว่าอธิบดีกรมทรัพย์สินทางปัญญา “คณะกรรมการ”หมายความว่าคณะกรรมการเครื่องหมายการค้า “รัฐมนตรี”หมายความว่ารัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้