มาตรา ๔๘

พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. ๒๕๒๒ · ๒๕๒๒

ฉบับรวมการแก้ไข — ไม่ใช่ถ้อยคำตามที่ประกาศครั้งแรก

๔๘

ใบสำคัญถิ่นที่อยู9ใหใชไดตลอดไป แต9ถาผูถือใบสำคัญถิ่นที่อยู9ได เดินทางออกไปนอกราชอาณาจักรแลว ใบสำคัญถิ่นที่อยู9นั้นเป1นอันใชไม9ไดต9อไป เวนแต9ก9อนที่จะ เดินทางออกไปนอกราชอาณาจักรผูถือใบสำคัญถิ่นที่อยู9ไดนำใบสำคัญถิ่นที่อยู9ไปใหพนักงานเจาหนาที่ ทำหลักฐานการแจงออกไปนอกราชอาณาจักรเพื่อกลับเขามาอีกตามมาตรา ๕๐ในกรณีเช9นนี้ หาก คนต9างดาวผูนั้นกลับเขามาในราชอาณาจักรภายในหนึ่งป2นับแต9วันที่พนักงานเจาหนาที่ทำหลักฐานให และไม9เป1นผูที่มีลักษณะตองหามตามมาตรา ๑๒หรือมาตรา ๔๔ใหใบสำคัญถิ่นที่อยู9นั้นคงใชไดต9อไป บทบัญญัติในมาตรา ๑๒เฉพาะความใน

(๑) ในส9วนที่เกี่ยวกับการตรวจลงตรา หนังสือเดินทางหรือเอกสารใชแทนหนังสือเดินทาง และความใน(๒)

(๓) และ(๔) มิใหนำมาใชบังคับ แก9กรณีตามวรรคหนึ่ง

ลิงก์อ้างอิงตรึงฉบับด้วย ?v=2522 — ถ้าวันหนึ่งมีฉบับแก้ไขถูกนำเข้า ลิงก์นี้จะยังชี้ฉบับเดิม

ตัวบทนี้เป็นฉบับที่รวมการแก้ไขเพิ่มเติมไว้แล้วโดยสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา จึงไม่ใช่ถ้อยคำที่ปรากฏในราชกิจจานุเบกษาฉบับใดฉบับหนึ่ง มาตราที่ถูกยกเลิกจะหายไปทั้งเลข และมาตราที่แทรกภายหลังจะมีคำว่า ทวิ ตรี ต่อท้าย — ระบบไม่ได้ตรวจว่าฉบับรวมนี้ปรับปรุงถึงวันใด