๖. สมาปัตติสูตร

น ตาว ภิกฺขเว อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหติ ยาว สทฺธา ปจฺจุปฏฺฐิตา โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ ยโต จ โข ภิกฺขเว สทฺธา อนฺตรหิตา โหติ อสฺสทฺธิยํ ปริยุทฺธาย ติฏฺฐติ อถ อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหติ น ตาว ภิกฺขเว อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหติ ยาว หิรี ปจฺจุปฏฺฐิตา โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ ยโต จ โข ภิกฺขเว หิรี อนฺตรหิตา โหติ อหิริกํ ปริยุทฺธาย ติฏฺฐติ อถ อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหติ น ตาว ภิกฺขเว อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหติ ยาว โอตฺตปฺปํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ ยโต จ โข ภิกฺขเว โอตฺตปฺปํ อนฺตรหิตํ โหติ อโนตฺตปฺปํ ปริยุทฺธาย ติฏฺฐติ อถ อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหติ น ตาว ภิกฺขเว อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหติ ยาว วิริยํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ ยโต จ โข ภิกฺขเว วิริยํ อนฺตรหิตํ โหติ โกสชฺชํ ปริยุทฺธาย ติฏฺฐติ อถ อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหติ น ตาว ภิกฺขเว อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหติ ยาว ปญฺญา ปจฺจุปฏฺฐิตา โหติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ ยโต จ โข ภิกฺขเว ปญฺญา อนฺตรหิตา โหติ ทุปฺปญฺญา ปริยุทฺธาย ติฏฺฐติ อถ อกุสลสฺส สมาปตฺติ โหตีติ ฯ

ดูกรภิกษุทั้งหลาย การถึงอกุศลย่อมไม่มี ตลอดเวลาที่ศรัทธาใน กุศลธรรมยังตั้งมั่นอยู่ แต่เมื่อใด ศรัทธาเสื่อมหายไป อัสสัทธิยะ (ความไม่เชื่อ)ย่อมกลุ้มรุม เมื่อนั้น การถึงอกุศลย่อมมี การถึงอกุศลย่อมไม่มีตลอดเวลาที่หิริในกุศลธรรมยังตั้งมั่นอยู่ แต่เมื่อใด หิริเสื่อมหายไป อหิริกะ (ความไม่ละอาย) ย่อมกลุ้มรุม เมื่อนั้น การถึงอกุศลย่อมมี การถึงอกุศลย่อมไม่มีตลอดเวลาที่โอตตัปปะในกุศลธรรมยังตั้งมั่นอยู่ แต่เมื่อใด โอตตัปปะเสื่อมหายไป อโนตตัปปะ (ความไม่สะดุ้งกลัว) ย่อมกลุ้มรุม เมื่อนั้น การถึงอกุศลย่อมมี การถึงอกุศลย่อมไม่มีตลอดเวลาที่วิริยะในกุศลธรรมยังตั้งมั่นอยู่ แต่เมื่อใด วิริยะเสื่อมหายไป โกสัชชะ (ความเกียจคร้าน)ย่อมกลุ้มรุม เมื่อนั้น การถึงอกุศลย่อมมี การถึงอกุศลย่อมไม่มี ตลอดเวลาที่ปัญญาในกุศลธรรมยังตั้งมั่นอยู่ แต่เมื่อใด ปัญญาเสื่อมหายไป ปัญญาทรามย่อมกลุ้มรุม เมื่อนั้น การถึงอกุศลย่อมมี ฯ จบสูตรที่ ๖