ฉบับฉบับมหาจุฬาฯ — ฉบับนี้ไม่มีเรื่องที่ตำแหน่งนี้แสดง
อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ตติยปัณณาสก์ ปัจโจโรหณิวรรคที่ ๒ ๓. อธรรมสูตรที่ ๓ก่อนหน้าอรรถกถาแปลไทย · ทั้งหมด · ตำแหน่งที่กำลังอ่าน ข้อ p2อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ตติยปัณณาสก์ ปัจโจโรหณิวรรคที่ ๒ ๕. สคารวสูตรถัดไป
อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ตติยปัณณาสก์ ปัจโจโรหณิวรรคที่ ๒ ๔. อาชินสูตร
อรรถกถาแปลไทย
ชั้นตัวบทอรรถกถาอธิบายพระไตรปิฎกข้อ ๑๑๖7 ข้อ1 ฉบับคำแปลไทย · ต้นฉบับยังไม่มีในคลังนี้
อรรถกถาแปลไทย · อ้างว่าได้รับอนุญาต แต่ยังไม่มีเอกสาร
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
อรรถกถาอาชินสูตรที่ ๔
อาชินสูตรที่ ๔ พึงทราบวินิจฉัยดังต่อไปนี้.
บทว่า อาชิโน ได้แก่ ปริพาชกมีชื่ออย่างนี้.
บทว่า จิตฺตฏฺฐานสตานิ ได้แก่ จิตตุปบาท ๑๐๐ ดวง.
บทว่า เยหิ แปลว่า ความประกอบอยู่ด้วยจิตตุปบาท ๑๐๐ ดวงเหล่าใด.
บทว่า อุปารทฺธาว ชานนฺติ อุปารทฺธสฺมา ความว่า อัญญเดียรถีย์ผู้พลาดแล้ว ถือเอาผิดแล้ว ย่อมรู้อย่างนี้ว่า เราเป็นผู้พลาดแล้ว เราเป็นผู้ถือเอาผิดแล้ว เราถูกเขายกโทษขึ้นแล้ว ดังนี้.
บทว่า ปณฺฑิตวตฺถูนิ แปลว่า เหตุเพื่อประโยชน์แก่ความเป็นบัณฑิต.
จบอรรถกถาอาชินสูตรที่ ๔ -----------------------------------------------------